Where do you go to?

Ik heb altijd de hoop gehad groots en meeslepend te leven. In elk geval grootser en meeslepender dan bijvoorbeeld mijn moeder: geboren in een Limburgs dorp, opgegroeid, huisvrouw, kinderen, bejaardenflat allemaal in datzelfde Limburgse dorp. Met een dergelijk referentiekader is groots en meeslepend leven natuurlijk een fluitje van een cent. Ik ging op kamers, dat was al een behoorlijke stap in de richting, in die tijd, in die omgeving. Op de eerste dag in het studentenhuis stond ’s avonds de radio aan. Zoals elke maandag rond die tijd was er Candlelight met Jan van Veen. Hilarisch programma. Na het eerste gedicht werd de intro van Peter Sarstedt’s ‘Where do you go to my lovely’ gestart. Dat zag ik om een of andere reden als een teken.

Where do you go to my lovely’ gaat namelijk over Marie Claire, die in de sloppen van Napels geboren is, maar zich een weg omhoog ge…werkt heeft, in een fancy appartement aan de Boulevard Saint-Michel woont en bevriend is met de Aga Khan. In de zomer gaat ze naar Juan les Pins, in haar zorgvuldig uitgekozen topless bikini, en in de winter vind je haar in St. Moritz, bij de après ski met een Napoleon brandy in haar hand. Kortom, deze vrouw heeft zichzelf duidelijk een stapje hoger op de maatschappelijke ladder geplaatst.

‘Doe als Marie Claire’, dacht ik die avond. En dus nam ik vanaf dag 1 als studente de social climbing positie aan. Het eerste dat ik deed was mijn Limburgs accent afschudden. Dat ging verbazingwekkend snel en goed. Toen kreeg ik een vriend die de zware last van oud geld meezeulde. Het jaar met hem gebruikte ik om de sociale codes van de upperclass onder de knie te krijgen. Ik studeerde af, kreeg een baan en nog een. Tot ik werkzaam was bij een groot adviesbureau, waar ik met collega’s en klanten omging die precies pasten in het droombeeld dat ik had van een geschikte werkkring. Ik trouwde, niet met een miljonair, nee dat dan weer niet, maar toch… vakanties, literatuur, cultuur, wijn, het kon allemaal niet op.

Tot ik zo rond mijn 32ste abrupt de aansluiting met Marie Claire verloor. Twee kinderen, een huis in Suburbia, muntthee in plaats van brandy… not quite like Marie Claire. Aan de andere kant: ‘And remember, just who you are’ staat ook in het lied. Maar omdat ik blijkbaar inderdaad gepredestineerd ben ‘te doen als Marie Claire’, pak ik nu na tien jaar de draad van haar leven weer op en verhuis naar Parijs. En verdomd als het niet waar is: ik zit gisteren in de auto en ik hoor Peter Sarstedt nog eens voorbij komen.

Op dat moment valt me pas op hoe ontzettend jaloers de kerel die het niet gemaakt heeft lijkt. De verteller van het verhaal, degene waar Marie Claire als kind mee door de straten van Napels zwierf. De man die denkt te weten dat alle welvaart slechts leegte en eenzaamheid bracht, daar in dat fancy appartement in Parijs. Zo’n type dat zelf geen initiatief neemt en blijft zwelgen in zelfmedelijden, onderwijl de succesvolleren naschamperend. Hij blijft zuur achter en mag blij zijn dat iemand ‘m nog een rolletje geeft als cynische verteller in een lied. Ik besef dat mijn inspiratiebron helemaal niet Marie Claire is, maar juist deze achtergebleven naamloze vriend uit het verleden. Mijn ambitie om groots en meeslepend te willen leven, komt voort uit het niet zo willen worden als hij. En het zou me niet verbazen als Marie Claire er ook zo ver denkt.

‘Cause I can look inside your head.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Mmmhh, mmhh. En toch is het zo dat je je eigen problemen meeneemt, het maakt niet uit waar je woont.

    Hier zit een hele hoop meer achter dan in een blog of in een reaktie past. Het is in orde zolang als je niet afhankelijk bent van je nieuwe omgeving en de verandering om je “geluk” te vinden. Als je weet dat je het thuis net zo goed had kunnen maken.

    Ik heb ooit eens een paar gedachten over de roots opgeschreven, lijkt me heel toepasselijk bij dit onderwerp:
    Hier klikken als je het wilt lezen

    • zegt

      Zeer bedankt voor je reactie. Ik las je stuk en herken het ook. Zeker, ergens opgroeien en blijven heeft veel voordelen. Ik woon nu 10 jaar op de plek waar ik eind juli ga vertrekken. We worden uitgezwaaid en uitgefeest door de halve straat. Dat voelt goed. Ik kan alleen maar hopen dat de vriendschappen die ik nu heb bestand zullen zijn tegen de verhuizing. Voor mij zal dat niet zo’n probleem zijn, voor onze kinderen ligt de verantwoordelijkheid voor het facililteren van hun vriendschappen bij mij en mijn man. Wij gaan ons uiterste best doen. Want als er iets is dat ik mijn kinderen gun is het gehecht te zijn aan mensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *