We vragen het haar ook nog even zelf

Schermafbeelding 2014-11-20 om 14.18.13Het is tijd voor mijn twee jaarlijkse ontmoeting met GGD Jeugdhulpverlening. Was dat vroeger niet gewoon de schoolarts trouwens? Hoe dan ook, mijn dochter is 11 en dan volgt automatisch een oproep voor een gesprek met de ‘assistente jeugdgezondheidszorg’. Mijn natuurlijke reactie is er één van ‘we gaan niet’, maar daar is mijn dochter het niet mee eens. “Iedereen gaat, waarom ik niet? En het valt onder wiskunde, dus….” Omdat ik vermoed dat ouders die niet gaan een rood kruisje in het dossier krijgen, (en God weet wat er dan gebeurt) trek ik toch maar met een set ingevulde formulieren in de hand naar het kantoortje in school.

Die formulieren heb ik allemaal zelf naar waarheid ingevuld, de controlevragen scherp in de gaten houdend om zo een consistent beeld van haar te schetsen: een stabiel kind, sociaal ook, compleet normaal en gelukkig met haar leventje. Mijn nachtmerrie is namelijk dat antwoorden misbegrepen worden en je doodnormale kind een stempel in het dossier krijgt en vanaf dat moment door het leven gaat als iemand met een probleem. Voor je het weet wordt ze uit huis geplaatst. Geen idee waarom, maar ik heb dus echt zulke, ietwat onrealistische, angsten.

“Meiske van S., kom maar binnen. Heb je de vragenlijsten samen met je moeder ingevuld?” Mijn dochter antwoordt:”Nee, die formulieren heb ik geloof ik nooit gezien”. De assistente kijkt me aan en zegt: “We vragen het haar dan ook nog even zelf”. En zo lopen we dus alle vragen door, waarbij mijn dochter gelukkig min of meer dezelfde antwoorden als ik geeft. “Ik drink geen alcohol”, zegt mijn 11 jarige, “Dat is heel verstandig”, complimenteert de assistente, “want kijk maar eens naar deze hersenscans. De linker is van een 15- jarige jongen die geen alcohol drinkt. Als hij denkt worden zijn hersenen helemaal rood van activiteit. Zijn hele brein is rood, zie je?” Dochter knikt. Vervolgens kijken we naar de rechterscan. Die is volgens de assistente van een 15 jarige zuiperd, die over hetzelfde na moest denken als de niet-drinker. Als je ’t mij vraagt is de rechterscan echter eerder van een nagenoeg hersendode. Slechts één miezerige rode pixel is zichtbaar. De alcohol heeft zijn hersens dusdanig aangetast dat hij niet meer kan denken. “En dit komt dus nooit meer goed hè, bij die jongen”. Ik lach, maar mijn brave Meiske neemt de kwestie zeer serieus in zich op.

Daarna komen de vragen over eten: “Je moeder zegt dat jullie een regelmatig en gezond eetpatroon hebben. Wat vind jij? Eet je goed en gevarieerd? Wat eet je als ontbijt bijvoorbeeld?” Pardon, ‘Je moeder zegt….’??? Om vervolgens naadloos over te gaan op het maken van vrienden: “Geen vrienden in de buurt, alleen op school? Hoe kan dat Meiske?” “Nou, we wonen er net en ik ken nog niet veel kinderen.” De assistente kijkt me aan: “Hoe vaak bent u verhuisd?” Ow help, ja, te vaak! Mea Culpa assistente mevrouw! Tenslotte volgen de vragen over seks, en ik zie mijn dochter een eigen WTF momentje beleven. Ze kijkt me aan met die onmiskenbare WTF blik in haar ogen. Ik kijk haar aan met een ‘jij-wilde-gaan’ blik in mijn ogen.

En zo zijn we allebei blij wanneer dit toneelspel eindigt met een meetlat, een weegschaal, een hoor- en oogtest. Samenvattend tovert de assistente een kleurcode formulier tevoorschijn waaruit blijkt dat Meiske een heel normaal, sociaal en gezond kind is. Haar dossier is weer geactualiseerd en dat is volgens de assistente echt enorm fijn. Op mijn vraag waarom dat zo fijn is, antwoordt zij: “Nou, dan zijn we er vroeg bij als de problemen beginnen”.

De volgende oproep negeer ik. Maar echt.

 

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Monique zegt

    Ik zou wel eens een bloggende jeugdarts aan het woord willen horen. Ik denk dat deze veel bloggen zou kunnen schrijven over:
    Over de kinderen die zij tegen komen waar het niet zo lekker mee loopt,
    over de kinderen die eindelijk gehoor krijgen over zaken waar ze zich zorgen over maken,
    over de kinderen die eindelijk ergens hun verhaal kwijt kunnen over dat het thuis allemaal niet zo lekker loopt,
    over de kinderen die eindelijk bevestiging krijgen dat pesten echt niet ‘normaal’ is en die hier samen het gesprek met school en ouders over aangaan,
    of een probleem met slecht horen opspoort waardoor het op school daarna beter gaat en ze niet “onbehandelbaar” blijkt te zijn.
    Of die een moeder adviseert dat haar kind gewoon lekker kind is en geen ADHD heeft en dus ook geen medicijnen nodig heeft.
    Kortom de nog steeds actuele redenen waarom jeugdgezondheidzorg bestaat.
    Monique

    • zegt

      Ik sprak niet de jeugdarts, niet de jeugdverpleegkundige, maar de assistente (zonder medische of psychologische vooropleiding vermoed ik). Ik denk dat dit een enorme devaluatie van het vakgebied jeugdzorg is. In mijn blogpost suggereer ik nergens dat er geen bestaansrecht voor jeugdgezondheidszorg is, simpelweg omdat ik weet dat die er zeker wel is.

  2. Stacy zegt

    We had our visit this week. It was strange and exciting at the same time to see the comparisons on a Dutch growth chart. Had to run home and see how he fit on the American one. Loved the questions about alcohol. Michael laughed when she asked if he drank! He really thought she was joking.

  3. zegt

    hahaha! smakelijk gelachen om jullie

    “Ze kijkt me aan met die onmiskenbare WTF blik in haar ogen. Ik kijk haar aan met een ‘jij-wilde-gaan’ blik in mijn ogen.”

    Verder vind ik het wel akelig eigenlijk. Al die molens waarin je mee moet draaien. De documentatie-, controle- en regelzucht. ZUCHT.

  4. zegt

    Sargasso schreef hier ook al eens over,

    “Neem de vragenlijst met maar liefst 110 vragen gerust even door. Die vragen gaan niet alleen over het kind, maar ook over de ouders: etniciteit (van ouders), ontbijtgedrag, sportdrankjes, tv/computergedrag, zelfmoord, automutilatie, seks, problemen met ouders, problemen met inkomen ouders, drank/drugs/verslaving kind zelf en ouders, etc etc. En alles wordt opgeslagen een weer zestien jaar bewaard.

    http://sargasso.nl/jeugdwet-en-de-privacyloze-jeugd/

    • zegt

      Klopt Gerard, die is voor het volgende gesprek (13/14 jaar). Deze vragenlijst is onschuldiger. Maar dan nog!
      Mijn zoon is ouder en de oproep voor het 13/14 jarigen-gesprek destijds zorgde voor zoveel ophef op school (ze zitten op een internationale school, daar valt zoiets altijd nog gevoeliger) dat de oproep is ingetrokken. Voor alle kinderen uit die lichting is het gesprek komen te vervallen. Daarna ook nooit meer iets van gehoord. Het zou best zo kunnen zijn dat dit dus ook het laatste gesprek was voor dochter als ze op die school blijft. Overigens had ik me voorgenomen die belachelijke vragenlijst never nooit in te vullen. Het Sargasso verhaal klopt gewoon.

      • zegt

        Onze zoons zitten ook op de Internationale school. Die formulieren voor 13 jarigen heb ik vorige week blanco ingeleverd. Wat een gruwelijk suggestieve vragen! Echt de gruwel! Hoeveel rook je NU? Vragen aan jongens: Hoeveel ballen heb je. WTF! en ga zo maar door. De medeleerlingen vwo+ hadden trouwens zelf ook wel ludieke antwoorden bedacht hoorde ik van zoon1.
        Sommige vragen waren zo krom dat ik zelfs als ouder er wel wat aan toe te voegen had. Zo van: “Mijn kind is zeer goed in staat om zonder geweld mensen te manipuleren. 😉
        Kregen we gisteren een telefoontje van de GGD. Of we met opzet de formulieren blanco hadden ingeleverd. Ja dus. Dan maar een rood kruis. Opvallend dat maar al te vaak mishandelde kinderen met tragische afloop in het nieuws helemaal geen bekenden zijn in de Jeugzorgmolen. Helpt het dus?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *