Venti Chaos @ Starbucks

Ik kom aan bij Starbucks en sluit achter aan in de rij. De langste lange rij. De kortste lange rij komt na de langste lange rij, bij fase twee van het bestel proces. Ik ben echter pas in fase één. Ik ben voorbereid op een wachttijd van circa drie minuten per persoon die voor me staat.

Net als zo vaak staat er echter ook vandaag iemand van het platteland voor mij. Deze toerist wil nu eindelijk eens een echte stoere Starbucks koffie scoren. De StarNono wordt overrompeld door het overweldigende aanbod van smaken en maten. Ik weet dat de wachttijd in zo’n geval makkelijk kan oplopen tot 5 minuten. Starbucks biedt gratis WiFi aan, ik log maar even in en check Twitter. Het kan nog wel even duren namelijk. Zeker als blijkt dat de StarNono niet snapt dat een ‘tall latte’ een kleine koffie verkeerd is. Tall…als in klein, latte als in melk. Dat vergt extra uitleg van de Starbucks medewerker.

De Starbucks medewerker is een enthousiaste jonge man of vrouw, altijd druk in de weer met kannetjes, spuitflesjes en collega’s. Want koffie zetten bij Starbucks vergt veel behendigheid, overleg en stalen zenuwen.

Na een wachttijd van zo’n kwartier ben ik klaar om te bestellen: “een caramel macchiato, grande alstublieft”. Dan breekt de paniek uit, bij elke klant weer: wie doet de koffie, wie doet de melk, wie doet de caramellaag, wie doet het afrekenen? Collegiale misverstanden, koortsachtig werkoverleg, lege melkpakken en onvindbare caramelspuitflesje; de klant wordt elke keer op het zelfde schouwspel getrakteerd, of hij nu op Utrecht Centraal, Schiphol of Avenue Victor Hugo bestelt. De chaos is voorgeprogrammeerd in het Starbucks productieproces.

Uiteindelijk krijg ik een bonnetje en mag door naar de kortste lange rij. Ik ben nu in fase twee van het bestelproces. Daar waar iedereen staat te wachten om uiteindelijk de warme koffie in zijn of haar handen te mogen sluiten. Iedereen behalve de StarNono, die inmiddels echt niet meer weet waar zijn Tall Latte te verwachten.

Na slechts zes minuten overhandig ik mijn bonnetje, betaal en wacht op de komst van de koffie. Vaak gaat het goed, soms ook niet. Mijn koffie is vandaag door vier verschillende handen gegaan en is inmiddels van ‘grande caramel macchiato’, veranderd in een ‘tall latte’. Daar kom ik natuurlijk pas achter als ik de eerste slok neem, om vervolgens de afweging te maken: ga ik klagen of drink ik ‘m op?

In dit geval dronk ik door, al was het maar om de StarNono niet nog meer van streek te maken. Hij had namelijk eindelijk ook zijn beker in handen en genoot zichtbaar van een ‘tall latte’. Ik zag de caramel restjes in z’n mondhoeken.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

Trackbacks

  1. […] blog van Vrouwke van Stavast. Ik vermaakte me wel tijdens het lezen van haar berichten, toen ik op een bericht van 6 november 2011 stuitte over haar grappige ervaring in de Starbucks. Nou wilde ik jullie niet persé dit bericht […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *