Van ondermode verkoopsters en plasgootjes

“Ik zal even het plasgootje demonstreren”. Ik sta in het pashokje van ‘Ondermode Willemsen’ in een klein stadje in het midden van het land. Bij mij ín het hokje staat de verkoopster van meer dan middelbare leeftijd. Op 1 vierkante meter probeer ik iets van decorum en privacy te behouden door mijn eigen kleding nog maar even aan te houden. Waarom kwam ik hier, op een dag dat temperatuurrecords gebroken dreigden te worden?

Ik kijk naar het gezicht van de verkoopster. Het lijkt steeds dichterbij te komen, de grote rode mond, de gele tanden. En ook de korte dikke vingers, die het huidkleurige, synthetische, corrigerende ‘pakje’ tonen. De vingers spreiden het kruis en tonen een opening: “Als u op een feest bent hoeft u niet uw jurk uit te trekken, u spreidt gewoon het gootje… en voilà.” Ik kijk ernaar en denk: onhygiënisch. Ondergoed is van katoen en wordt op minimaal 60 graden gewassen. “Is dat makkelijk schoon te houden”, vraag ik nog. “Ja hoor, even spoelen in een hand-sopje”. Ik was er al bang voor.

De verkoopster trekt zich terug, om net voor ik het pakje goed en wel aan heb het gordijn weer open te trekken: “En, hoe zit het?” Ik sta met mijn eigen ondergoed nog aan en het pakje tot aan mijn middel, hevig zwetend in het pashokje. “Het zit erg strak, ik kom er bijna niet in”, fluister ik. “U wilt uw buikje verhullen mevrouw, dat kan alleen zo. Anders moet u buikspieroefeningen doen”, spreekt ze op bestraffende toon. Buikspieroefeningen zijn de satan. Ik probeer me dus toch in het synthetische geval te hijsen, terwijl de verkoopster toekijkt en gewoon door praat. “Uw BH is trouwens te klein. Ik denk ik zeg het maar even. U moest eens weten hoeveel vrouwen met een slecht zittende BH rondlopen”. Ik kijk naar beneden, zie een zweetdruppeltje parelen in de cleavage tussen twee borsten, die naar mijn idee prima in hun jasje passen.

Eindelijk heb ik het corrigerende pakje aan. “Perfect”, zegt de verkoopster. Ik kijk in de spiegel en zie een weinig flatteus huidkleurig geval met pijpjes, plasgootje en ultra verstevigd middel. Hoewel het materiaal volgens de verkoopster ademend is, plakt het na 2 minuten al aan mijn lijf. Ik neem het ding toch. Al was het maar om weer alleen in het hokje te kunnen zijn. Het gordijntje gaat dicht en terwijl ik om me heen kijk, zie ik tissues, deodorant en een zak maxi maandverband. Hoeveel zwetende vrouwen hebben zich al in dit zelfde pak gehesen, zonder van te voren even te douchen? Niet over nadenken, aankleden en afrekenen.

Bij de kassa zegt de verkoopster tegen haar collega: “Mevrouw had nog nooit van een plasgootje gehoord”. De hele zaak lacht.

Ik denk dat ondermode familiezaken in kleine stadjes het volgende decennium niet meer halen.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Marina zegt

    O wat een heerlijk herkenbaar verhaal. Met een grote glimlach gelezen. Ik heb trouwens ook zo’n hemdje, ergens onderin een la. Weggestopt na een feestje. Het hield weliswaar de ontspoorde buikspieren en -eerlijk is eerlijk- vetrollen in bedwang maar o o wat een marteltuig, vooral als het een beetje warm is. Onderweg naar huis, in de auto heb ik me eruit gewurmd tot grote hilariteit van mijn man,natuurlijk…. Succes ermee en hou ons op de hoogte… 😉

  2. zegt

    Ik ga morgen in mijn middelgrote stad in t oosten van t land ook om zo’n ding vragen. Gewoon om te kijken of t bestaat. Heel grappig, al zou ik persoonlijk voor fietsen door Parijs opteren als remedie.

  3. zegt

    Wat een eh, aparte manier van met klanten omgaan. Laat ik het daar maar bij houden.

    Overigens, “even spoelen in een hand sopje” = pleur dat ding op 30 graden op het wolwasprogramma. Life is too short voor handsopjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *