U hep a poessie?

Ik heb niet veel met dieren, behalve allergieën. Ter stimulering van de emotionele ontwikkeling van mijn dochter heb ik ooit cavia’s in huis getolereerd. De laatste is twee weken geleden in de tuin begraven. Zijn grafje was nog vers toen ik die dag op mijn werkkamer zat, verdiept in een cultuurwetenschappelijk essay. Ik hoorde een jammerend geluid. Eerst probeerde ik het te negeren, maar na een half uur besloot ik toch maar te gaan kijken.

Voor mijn deur zat een klein, mager kitten klaaglijk te miauwen. Mijn eerste reactie was snel de deur dicht te doen, voor het scharminkel naar binnen zou glippen. Maar zo harteloos mag een mens niet zijn. Bergingdeur open dus, kat naar binnen en strategie bedenken. Ik had precies 1 uur voor de kinderen thuis zouden komen. Een uur om een kitten te lozen. Want zièn, is hebben.

Ik belde de dierenambulance. En vanaf dat moment leek het alsof ik in een ouderwetse André van Duin sketch terecht was gekomen. Een doorrookte hese vrouwenstem nam op: “Met de dierenambulance”. ‘Goedemorgen mevrouw, u spreekt met Stavast uit Suburbia. Bij mij is een kitten aangelopen. Het diertje zit nu in mijn berging en ik vroeg me af of u het zou kunnen komen ophalen.” De vrouw rochelde: “Dat hangt ervan af”. OK, dacht ik, dat wordt de portemonnee trekken. Maar who cares, als ze maar komen. “Waar hangt het van af mevrouw?”, vroeg ik. “Of het kitten in nood is en dat is ie niet, want hij zit bij u binnen. Daar rijden wij niet voor uit.” “O nee”, dacht ik, “dat heb ik weer: een kitten in de berging en dan zo’n discussie met een Prinzipienreiterin”. Ik liet me niet van de wijs brengen en vervolgde mijn verhaal: “Ik heb ‘m juist binnengelaten omdat ie in nood was, maar nu wil ik er vanaf. Ik ben allergisch”. “Dan moet u ‘m naar het asiel in de grote stad brengen”, hoorde ik haar zeggen.

Nog geen half uur geleden zat ik niets vermoedend te studeren. Nu was ik bezig met een race tegen de klok: in recordtijd een kitten wegwerken. Nog 45 minuten! “Mevrouw, ik betaal voor de rit en ik doe een donatie als u ‘m op komt halen. Ik wil ‘m wel weer buiten zetten, zodat ie echt in nood is, maar dat lijkt me ook niet de correcte weg.” Aan de andere kant van de lijn hoorde ik haar overleggen: “Jaap, heb je nog tijd voor een ritje Suburbia… mompel, mompel, onverstaanbaar”. En toen: “Hij is over een kwartier bij u”.

Na een half uur ging de deurbel. Ik deed open en voor mij stond een boom van een vent, zo’n jaar of 60, compleet in ambulancerijdersoutfit. Binnensmonds en net verstaanbaar vroeg hij keihard: “U hep a poessie?” Ik was alleen en dat was de enige reden dat ik niet acuut in een slappe lach uitbarstte, maar slechts bevestigend knikte. “Hij zit in de berging. Loopt u even mee?”. De man opende de deur, pakte het kitten op en vroeg serieus aan mij: “Wil u poessie nog aaie”. Ik bedankte voor de eer, stopte de man een briefje van 20 euro in z’n hand en wenste ze allebei het beste. De dierenambulance reed de hoek om, toen ik mijn kinderen op de fiets zag aankomen. Dochter hijgde bij binnenkomst en zei: “De dierenambulance was in de straat. Weet je waarvoor?” Ik loog: “Nee, ik weet het niet. Misschien was er ergens een poessie in nood”.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Weet je wat ook erg is, net een mini kitten in huis hebben en dan ’s avonds de kastdeur in de keuken, die altijd zo klemt, niet dicht kunnen krijgen…nog een keer hard duwen…

  2. zegt

    Ik heb ook wel eens gelogen.
    Later, als het niet meer nodig is, vertelde ik dan dat ik gelogen had.
    Misschien als je kinderen kunnen lezen, kunnen ze hier zien.

    Maar wat belangrijker is, was dat cultuurwetenschappelijk essay ook gelogen?
    Liegen is interessant, leugenaars krijgen vaak een baan door een hele CV te liegen.
    Er zitten ook erg veel mensen onschuldig in de gevangenis, door liegende politie agenten.
    Liegende politici, dat is ook een dagelijks verschijnsel.
    Liegende getuigen in rechtszaken, hebben soms een fikse bijverdienste.
    Liegen is geaccepteerd en wordt beloont.

    Toch leuk, dat je de waarheid hier op je blog kan vertellen.

    • zegt

      Ik dacht ook meteen aan die vogel en of ik dat nog in het verhaal zou kunnen verwerken. Maar dat kreeg ik allemaal niet meer aan elkaar gebreid. O ja, je zit heel goed in de richting met Diana Charité. Naar ik vrees niet alleen qua stem maar ook qua uiterlijk 😉

  3. MannA zegt

    Wat een ontzettende valsbak ben je toch, vrouw Stavast. Je kinderen voorliegen met zulke stelligheid. “Ja, die dierenambu kwam hier bij ons vandaan, er was een schattig klein poesje aan komen lopen en je weet dat mama allergisch is, dus dat heb ik op laten halen”. Dat was eerlijk geweest.
    Maar je had het moment ook kunnen gebruiken voor een stevige mindfuck: ” Ja, die dierenambu kwam hier bij ons vandaan, het was nl. zo dat Cavia was wederopgestaan en je weet dat mama alles wat dood is graag dood houdt, dus die heb ik op laten halen”.
    Vele mogelijkheden en jij kiest die walgelijke leugen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *