Tussen de Charlies

Schermafbeelding 2015-01-09 om 10.34.27Wat had ik dan gedacht?

Dat burgemeester van Gijzel een speech à la Aboutaleb klaar zou hebben? Dat ie het woord ‘islam’ in de mond zou durven nemen? Dat er tenminste één Charlie Hebdo cartoon zichtbaar zou zijn? Dat we met honderden samen een lied van John Lennon zouden zingen? Dat we daarna met z’n allen een grouphug zouden doen? Dat ik zou voelen dat wereldvrede ondanks alles toch een optie is?

Ja, dat dus. Naïviteit is mij niet vreemd.

Gisteravond bezocht ik de Charlie Hebdo bijeenkomst in Eindhoven. Zo’n 400 mensen, veelal wat ouder en op het oog vrijwel allemaal al sinds tig generaties in Nederland woonachtig, staan bij elkaar in het stadhuis. Het is 17:50 uur en ik wacht op wat er gebeuren gaat. Om 18:00 uur verschijnt een ceremoniemeester die het woord geeft aan burgemeester Rob van Gijzel. Deze gaat maar meteen van start met een minuut stilte “om na te denken in welke samenleving wij willen leven”.

Om 18:01 wist ik in feite al dat ik niet de enige was met een andere naam dan Charlie. Ik was in goed gezelschap. Van Gijzel hield een kort verhaaltje vol vaagheden en open deuren: we moeten alert blijven om onze vrijheid te beschermen. Exact hetzelfde verhaaltje komt van de voorzitter van het Comité 18 september, èn van de voorzitster van de studentenverenigingen. We sluiten af met een gedicht van de stadsdichter.

Het is 18:13 als de ceremoniemeester het woord weer heeft en zegt: “Bedankt voor uw komst. We hebben er rekening mee gehouden dat u nog tot 19:00 uur van deze ruimte gebruik maakt.”

En dan komt het onvermijdelijke WTF momentje bij mij: ik heb mijn agenda leeg geruimd om hier te zijn. Om duidelijk te maken dat we wél kunnen en durven zeggen, schrijven en tekenen wat we willen. Ik had mijn iPhone in de aanslag om een selfie met een levensgrote afbeelding van een Charlie Hebdo-cartoon te maken. Niet alleen natuurlijk, maar samen, met iedereen aanwezig. Als statement. Want ja, meer dan een statement maken kun je toch niet.

Maar niemand maakte een statement en ik geen selfie.

Naast me stonden twee Fransen die het allemaal niet goed konden volgen: Of ik Frans sprak. Mon Dieu wat een geluk! Ik had nog een functie, ik was toch niet voor niets gekomen. “Bien sûr. Wat kan ik voor u betekenen?”. Ze vroegen zich af wat er gezegd was en wat er nu ging gebeuren. Ik moest zo hard lachen dat ik er bijna van ging huilen. “C’est tout. We kunnen weer naar huis.” Ze keken me aan en lachten mee. “Really?”, vroegen ze? In het Engels dan maar, voor de zekerheid. “Really!”.

Nee lieve zelfbenoemde Charlies, op deze manier gaan we de strijd tegen de extremistische barbaren niet winnen. Daar zijn we allemaal veel te netjes voor.

In de bus naar huis krijg ik de slappe lach. Heb ik weer. Ben ik op een bijeenkomst ter verdediging en ter viering van de vrijheid van meningsuiting, blijft het in vaagheden hangen om maar op geen enkele teen te gaan staan.

Ja, daar kan ik dus toch wel om lachen.

 

 

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. pɹɐɹɘפ zegt

    Charlie Hebdo is een bijna anarchistisch blad en het wrange gaat zijn dat al die mensen die gisteren en eergisteren even Charlie waren de verdere privacyvernietiging die ongetwijfeld het gevolg van deze aanslagen zullen zijn geen strobreed in de weg zullen gaan leggen, misschien zelfs wel toe zullen juichen.
    De lijken op de redactie waren amper koud of de eerste pleidooien voor nog meer gekoppelde databases en ruimere surveillancebevoegdheden waren al op tv, als we nu nog meer privacy opgaven zou dit in het vervolg voorkomen kunnen worden. Men ging volkomen voorbij aan het feit dat de heren daders al jarenlang bekend waren bij alle veiligheidsdiensten in de, waarschijnlijk, terechte veronderstelling dat het publiek daar niet eens meer aan zou denken. Wij zijn niet Charlie, wij zijn idioot. De totale controlestaat staat mijlenver af van Charlie’s gedachtegoed.
    De redactieleden van Charlie Hebdo kunnen zich niet eens omdraaien in hun graf, simpelweg omdat ze er nog niet eens in liggen.

  2. Aldert zegt

    Ik ben bang dat via dit soort acties de oorlog uit Azië (het Verre en het Midden Oosten) naar ons toe gekomen is. Dit soort bijeenkomsten kan en zal dat niet tegen houden, hooguit eerder versnellen. Als we er werkelijk van verschoond willen blijven zal er een andere houding van ons allen nodig zijn om weerstand te kunnen bieden. Door haat onderling te zaaien in onze samenleving zal eveneens deze oorlog niet worden voorkomen, eerder verergerd en versneld. Een samenleving waarin we samen leven, werken en alle andere zaken doen in onderlinge tolerantie en respect is m.i. de enige die zo’n aanval kan overleven.
    Vaagheden en woorden zijn daarbij uit den boze. Doen en samen pal staan tegen dit soort bedreigingen vereist wel een samenleving die wil delen en niet allen is geënt op eigen gewin en verrijking.
    Groet.

  3. MovSannA zegt

    We hebben er gisteren al uitgebreid om gelachen ,Vrouwke, met de nodige kiespijn ja. In Haarlem waar ik ging was de opkomst marktpleinvullend en de speeches hakkelend maar een stuk beter, 3 gezagsdragers (Burgemeester, politiechef en hoofdredacteur) en twee moslims (imam en burger). Er gingen veel platitudes over het plein en er werd niets nieuws gezegd. Zoals bij jou. Alleen de moslima weigerde om er te staan als moslima en dat vond ik een mooi standpunt. Ze stond er als burger van Haarlem. Een mooie bijeenkomst om ons geweten te sussen en onszelf goed te voelen over deelname aan georganiseerd protest.

    Het zal de barbaren worst zijn. De huidige massa-hysterie is precies wat er beoogd is.

    Belangrijker vind ik wat ximaar hierboven ook al zegt: de macro- geopolitieke consequenties zullen koren op de molen zijn van Amerika (war on terror) en de EU (hoe veranderen we alle landen in politiestaten en verenigen we ze vervolgens). Die link zie ik nog niemand leggen en wie er wel iets over zegt wordt weggezet als complottheorist.

  4. zegt

    Lees ik nu 40000 of staat er een ‘honderd’ teveel in de text? 😉

    Ik heb veel moeite met dit gedoe. Eigenlijk zijn het simpelweg criminelen die eerder zoiets als de Bende van Nijvel vormden of voetbalwedstrijden verstierden. Bij het voetballen wordt dan snel gezegd dat niet alle voetbalsupporters zo zijn, maar hier zijn het opeens wel moslims en krijgt het hele islamdom een de zoveelste negatieve sticker opgeplakt.

    Los daarvan kende in Nederland vrijwel niemand dat weekblad met maar een oplage van 60.000 en alleen in het Frans. Ik bekijk wereldwijd veel spotprenten omdat dat een hobby van me is. Daar heeft nog nooit een van Charlie Habdo tussen gezeten. En nu domineert het al dagen ons nieuws.

    Dit soort terreuraanslagen vind dagelijks plaats in Afghanistan, Pakistan, Iraq, Syrië, Nigeria, Mali, DR Congo en nog wat landen. Vaak met veel meer doden. Maar daar heeft ons nieuws nu even geen tijd voor. ‘Onze’ doden zijn veel belangrijker. Wat dat betreft is het wel aardig dat we een groep Fransen als de onzen zien. Nog even en deze aanslag is enorme steun in de rug voor de EU.

    Toch vraag ik me af hoe dit nieuws bij ons uitgemolken zou zijn als het in München was gebeurd. Mogelijk hadden we er dan minder over gehoord.

    • Vrouwke/Soit zegt

      Ja, die 400… Ik drukte op ‘publiceer’ voor het stuk af was. Zo irritant. Ik had dit stuk vanmiddag nog willen bijschaven, maar met één druk op de verkeerde knop stond het allemaal al online. Soit.

      Inhoudelijk is het waar wat je zegt. Desondanks maak ik me er wel druk om. Ik voel me daar ook vrij over omdat ik me juist niet alleen druk maak om deze kwestie. Als actief lid van Amnesty International ageer ik ook tegen andere schendingen van mensenrechten. Over Charlie Hebdo, ik denk zeker dat weinig mensen in Nederland het blad kenden. Ik woonde een paar jaar in Parijs (ten tijde van de eerste ophef over de Mohammed cartoons) en kende het blad dus wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *