Totaal overbodig stukje


.
Binnen een week drie incidenten die bewijzen dat sommige ouders volledig de weg kwijt zijn:

• Excuusbrief van schooldirectie aan ouders “Het spijt ons zeer dat zoveel ouders en kinderen overstuur waren over het feit dat de medailles van de avondvierdaagse later werden uitgereikt. We beseffen dat we de kinderen een heldenontvangst hebben onthouden. Dat doen we volgen jaar anders”.

• Informatiebijeenkomst over de rolverdeling van de eindmusical. “Deze werd door een aantal ouders als ‘onevenwichtig’ ervaren. Tijdens de bijeenkomst is besloten teksten bij te schrijven zodat de rollen van vergelijkbare grootte zijn”.

• Gesprek aan de voordeur: “Sanne-Marie is erg verdrietig. Jouw zoon heeft het op een niet zo nette manier uitgemaakt.”

Ik wilde een diepgravende analyse van de prinsen- en prinsessen problematiek schrijven. Over hoe ouders hun kinderen beschermen tegen extreem traumatische ervaringen als zonder medaille over de finish gaan, een kleine rol in de musical hebben of de eerste keer de bons krijgen. En hoe ze vervolgens juist daardoor de basis leggen voor een verknipt zelfbeeld en de gang naar de psycholoog, direct na de puberteit.

Maar ik preek voor eigen parochie en daarom zijn de analyse en de conclusie overbodig. Lezers van mijn stukjes zijn de andere ouders, de ouders die heel hard lachen om deze onzin. Het zijn de ouders die denken: misschien is het wel goed voor zijn relativeringsvermogen, die late medaille. Bij de kleine musicalrol zeggen ze tegen hem: het gaat toch om de pret om gezamenlijk iets moois neer te zetten. En bij het liefdesverdriet van een 10 jarige denken ze: goed voor haar incasseringsvermogen.

Totaal overbodig stukje dus eigenlijk. Dit.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Daarom is het goed om eerst een parochie te kweken en er dan af en toe hard tegen in te gaan. Dat brengt leven in de brouwerij!

    Overigens nu ik dat antwoord van die school nog eens lees, proef ik een ironische ondertoon. Een die voor de betreffende ouders niet herkenbaar is, want die vinden echt dat hun kinderen helden zijn. Als je het zo leest, dan wordt het heel anders.

  2. MannA zegt

    Een 10-jarige heeft dus skills nodig om het ‘netjes’ uit te maken, volgens dat moedermens? LOHOL Dat impliceert therapie vooraf aan de relatie en dat op die leeftijd. Wee dat arme meiske met zo’n moeder. Was het wel aan, btw? Die verwarring komt ook geregeld voor nl weet ik. “Ik moet je iets vertellen. Ik maak het uit” zei hij tegen me (ik was 13, hij trouwens 18) Uit? Ik was zielsverliefd op hem maar wist niet dat het AAN was! Ik had een keer naast hem in de auto gezeten en deze wandeling was de tweede keer dat ik hem zag. Het is me tot op de dag van vandaag bijgebleven. Begrijp ik dat mijn moeder dit had kunnen voorkomen, door de moeder van die jongen te benaderen? Wahahaha.

    En dat zo’n school trouwens ingaat op alle whimps van al die ouders, dat is ook tekenend.

    Lekker naar Parijs verhuizen en weg uit dat suburbia!

  3. Lucy zegt

    Mijn kinderen zijn (gelukkig) al twintigers en hebben blijkbaar heel wat teleurstellingen moeten incasseren op een (gelukkig) niet zo ‘alerte’ school (het was een montessorischool). Ik herinner me de musical met een grote rol voor een speler die niet goed kon zingen, geweldig vond ik dat: zowel voor de speler (geeft zelfvertrouwen) als voor de anderen ( maak er wat van en geloof in jezelf ).
    En verder is het precies zoals je aangeeft: je maakt je kinderen weerbaarder door ze al jong te leren dat er in het leven ook wel eens teleurstellingen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *