Terras observaties

Terwijl ik mijn crème drink, kijk ik naar buiten. Op het terras van het café zit een meisje van ergens tussen 13 en 17 jaar. Moeilijk in te schatten. De meisjes hier in Parijs zien er allemaal uit alsof ze ergens tussen 13 en 17 zijn. Lange, stijle haren, skinny jeans, lang vest of kort jasje, zware oog make up en natuurlijk de onvermijdelijke sigaret in de ene hand en de iPhone in de andere.

Mager zijn ze, deze meisjes. De term ‘slank’ zou hun gewicht geen eer aan doen. Hun zonnebril zetten ze alleen af als ze elkaar begroeten, buiten op het terras. Zoals het meisje dat ik bekijk nu doet. Twee vluchtige bisous voor haar vriendin. De ober brengt espresso en water. Altijd espresso en water. Geen calorieën denk ik.

In Nederland was me al opgevallen dat veel meisjes enorm op elkaar lijken, maar hier in Parijs hebben ze dit tot in het extreme doorgevoerd. Ze dragen dezelfde tassen, exact op dezelfde manier: nooit om de schouder, altijd aan de elleboog, met lichtgebogen arm. En als ze met elkaar praten strelen ze onophoudelijk hun eigen, lange haren. Traag, van boven naar beneden, in lange halen. Eindeloos.

Ik vind het een naar gezicht: deze verveeld ogende meiden, lurkend aan een sigaret. Ze kijken op z’n best blanco, maar meestal chagrijnig. Waar zullen ze het over hebben, vraag ik me af? Hun serieuze gezichtsuitdrukking doet vermoeden dat ze de laatste situatie op de financiële markten bespreken. Of de humanitaire ramp in Homs. Ze hebben altijd 1 oog op hun iPhone, dus het zou best kunnen.

Al tijden vraag ik me af waarom ik het zo naar vind om naar ze te kijken. Eerst dacht ik, het komt door die verveelde uitstraling. Later dacht ik, het is die sigaret. Maar nu ik hier zo alleen in dit café, achter mijn MacBook zittend naar die twee meiden kijk, weet ik het. Het is de angst om er ooit zelf één in huis te hebben. Ik heb een dochter die over een tijd ergens tussen 13 en 17 jaar zal zijn. Voor ze ten prooi valt aan het vreugde en jeugd wegnemende ‘vroeg-oud virus’ dat hier heerst onder jonge meiden, moeten we weg zijn uit deze stad.

Ik heb nog vier jaar dus.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Marieke Keur zegt

    Gaat vanzelf over, ’t is alleen maar buitenkant. En ondertussen ontwikkelt ze zich van binnen rustig door totdat ze uit haar cocon van uniformiteit durft te kruipen en die mooie vlinder wordt waarvan je wist dat die er al die tijd in zat..

  2. zegt

    Ik was even bang dat mijn Puberdochter aan mijn aandacht ontsnapt was en in Parijs op het terras was gaan chillen. (Ik heb mij bekwaamd in de Puber slang)
    Ik heb nog vier jaren te gaan en dan is het hier weer over.
    Gelukkige ik.

    En stiekem geniet ik ervan. Dat ‘achteloze’ alsof niets ze interesseert. En daar ook nog hard je best voor doen om dat uit te stralen.
    Dit jaar wordt ze 16 en als we haar dan laten kiezen tussen een scooter en een hond, dan kiest ze de hond. Waar ze dan uitgebreid en liefdevol aaiend mee op de bank ligt. Omdat ze zo intens verdrietig was toen onze vorige overleed en dit weer zoveel goed maakt.
    Ook haar vriendelijk gezicht komt weer tevoorschijn en ze glimlacht. Intens gelukkig en de wereld is mooi.

    Maar wee je gebeente als ik haar buiten tegen kom. Dan rust er een zonnebril op haar neus waar menig zonnewering fabrikant jaloers van wordt, hangt haar tas nonchalant aan haar arm en heeft ze in de andere hand haar BlackBerry. En komt er een nuffig “Hoi” uit haar mond. En ‘What’s Appt’ ze weer door.

    Het hoort erbij. Je moeder is stom en de ‘mode misser’ van de eeuw. School is een noodzakelijk kwaad maar wel fijn dat je daar gelijkgestemde mensen ontmoet.

    Het hoort erbij en het gaat ook weer over.
    Echt.

    (Sjee, dan laat ik een reactie achter, wordt het een heel verhaal… Sorry.)

  3. zegt

    Doet me denken aan Rudi Wester die nu zonder haar status Parijs verruilt voor NL. Alles wat jouw dochter meegegeven is en wat ze gezien heeft bij jou, komt eruit. Ook het verzet en het eieren kiezen voor haar geld, daarvoor heeft ze NL genen en voorbeelden.
    Bloed kruipt waar het niet gaan kan, zeker weten!

  4. zegt

    De zonnebril, iPhone en het tasje lijken me onschuldig meeloopgedrag. De chagrijnige blik en het (te) magere lichaam kun je hopelijk bestrijden door je dochter een goed zelfbeeld en voldoende ruimte voor creativiteit te geven…

    Aan de andere kant, als ik een meisje van 15 was in Parijs, zou ik ook af en toe op een terrasje zitten met een zonnebril, een (light) sigaret en een espresso. Omdat het nou eenmaal zo hoort 🙂

  5. MannA zegt

    Zorg dat ze voldoende alto-invloeden blijven ondergaan of nog beter: bombardeer ze ermee, dan drogen ze hopelijk een beetje fatso in het midden op :). Gruwelijk, die Parijse meiden. Blij dat ik er niet zo een heb!

  6. zegt

    Bizar. Je observaties doen me denken aan menselijke klonen of aan ‘Carnaval in Parijs’ en iedereen kiest voor hetzelfde masker…. maar het is alleen de buitenkant die uitwisselbaar is, en dat gaat vanzelf weer over… denk ik.

  7. zegt

    Als (pleeg)moeder van tig pubers en als docent, kan ik je geruststellen. of je nou in Parijd of Timbouctou zit, verveelde pubers heb je overal. Maar leuke, lieve, originele, grappige pubers ook. Wat je er in stopt, komt er ook (ooit) wel weer uit. Dus geniet lekker van Parijs! In Almere wonen kan altijd nog.

  8. zegt

    Zoooo herkenbaar dit gevoel en met precies dezelfde reden…ik ook heb nog 4 jaar….En ik hoop zo dat mijn dochters wat meer levensvreugde zullen uitstralen!

    Groetjes Liesbeth

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *