Schoolplein celebs

Een schoolplein is een schoolplein, waar ter wereld je ook bent. Moeders aan de poort, voornamelijk bezig met andere moeders, die die dag niet aan de poort staan. Pratend over de bijzondere kwaliteiten van hun kinderen en de daarmee gepaard gaande problemen. Ik heb geen idee wat ze doen, de meesten zijn professioneel moeder. De vaders zijn onzichtbaar. Wat hun dagelijkse bezigheden zijn is nog vager. Omdat je relatief weinig van elkaar weet, is het een vrij egalitaire gemeenschap, daar op het schoolplein. Iedereen is schijnbaar gelijk. Maar sommigen zijn anders. Zij staan alleen.

Er zijn maar weinig moeders die een geanimeerd gesprek aangaan met een schoolplein celeb. De schoolplein celeb is zo onopvallend bewust van zichzelf, dat het opvalt. Hij of zij staat alleen, of naast een collega celeb. Zonnenbril, bohemien look en oogcontact met andere ouders vermijdend. Ik heb een talent om me in het bijzijn van deze mensen belachelijk te maken.

Zo trapte ik vandaag boven op de voet van iemand die ik herkende. “I’m so sorry”, zei ik… “It’s OK”, zei Gerard Depardieu met een vriendelijke glimlach. Ik draai me om en sla daarbij mijn tasje bijna in het gezicht van een vrouw die mij vaag bekend voorkomt. Omdat ze alleen staat denk ik: “Daar is iets mee… daar durft niemand iets tegen te zeggen”. Ik bied mijn verontschuldigingen aan en ook zij lacht vriendelijk. “Dat is Salma Hayek”, sist iemand in mijn oor.

Ik denk nog na over mijn gestuntel met celebs, als ik in de bakkerij naast de school, achter een Franse acteur sta (niemand buiten Frankrijk kent hem, dus namedropping is totaal zinloos). Zijn zoontje wil ook een pain aux raisins, net als mijn dochter. Ik gedraag me vreemd, praat net iets te hard. De man negeert me -terecht- volkomen. Ik vermoed dat hij me herkent van die keer dat we met de klas de filmset bezochten, en ik per ongeluk alle kinderen in zijn caravantrailer liet plassen.

Ik kan alleen maar dankbaar zijn dat de kinderen van Johnny Depp en Vanessa Paradis niet meer op school zitten. Uit de verhalen hoor ik dat ze elke dag zelf hun kinderen kwamen brengen en ophalen. Johnny ging zelfs mee als begeleider met klassenuitjes. Ik zou mezelf volledig voor schut gezet hebben, op schoenen trappend, met tasjes meppend en overdreven hard pratend om toch maar iets tegen hem te kunnen zeggen.

Al was het maar om daar vervolgens in een stukje als dit over te kunnen schrijven.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Australischeavonturen zegt

    Celeb of niet, maar Gerard D. zag er jaren geleden toch wel sullig uit, toen hij op een te klein brommertje (in vergelijking met lijvig lijf) en bijbehorend helmpje kwam kijken naar de generale repetitie van de musical uitvoering waar zijn kleindochter in mee deed (samen met mijn zoon).
    En Vanessa P. (toenmalige partner van Johnny D. voor de Nederlandse lezers) heb ik in mijn gewichtige hoedanigheid als VP Primary vd PTA van ISP toch maar wel aangesproken toen zij in de 2e week op school nog alleen op schoolplein stond. Want dat deden we toch bij alle nieuwe moeders?

    • zegt

      Wat goed! Ik ken iemand die dagelijks met Ibrahimowizc (hoe schrijf je dat in godsnaam? Nou ja de voetballer bij PSG) sprak omdat de man er zo alleen bij stond op het schoolplein. Nou, dat werd haar niet in dank afgenomen door z’n vrouw (hoorde ik later weer). Ahhh…. ik mis het!

    • zegt

      Vincent Perez is een beroemde acteur in Frankrijk. Zijn kinderen zitten bij mijn dochter in de klas. Als klassenmoeder ging ik mee naar de filmset van Perez. Hij had de hele klas uitgenodigd. Na 3 uur kijken moest de hele meute plassen. Ik zag een giga grote caravan trailer en vroeg aan iemand die er naast stond of er een WC was in het ding. Mais oui… En aangezien er in de verre omtrek geen andere wc te bekennen was dacht ik, pourquoi pas? De klas ging in een rij staan toen Perez eraan kwam. Gelukkig, want het wc papier was op. Dat ging hij vervolgens halen. Aardige mensen allemaal. Stuk voor stuk.

      • zegt

        Toch wel jammer van Johnny Depp..

        Maar even serieus, waar zou dat toch aan liggen dat die celebs zo geïsoleerd staan in zulke, op zich nivellerende situaties. Is het de krampachtigheid van de ‘gewone’ mensen of stralen zij een ‘spreek me niet aan’ aura uit? Ik denk namelijk het eerste..sukkels die we zijn met onze heldenvereringen.

        • zegt

          Van allebei wel denk ik. Zo drink ik koffie met een Noorse celeb, die hier natuurlijk geen hond kent en die iedereen volkomen normaal tegemoet treedt. En vice versa. Hoewel ik me nu realiseer dat ze ook met de andere Noren hier zo omgaat, en die kennen haar natuurlijk wel. Een leuk mens is blijkbaar een leuk mens, celeb of niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *