Renoir, le grand bleu, jaune et rouge

renoir-posterDe Franse schilder Renoir had een kleurrijk leven, op canvas en daarbuiten. Niet verwonderlijk dus dat ook de film over zijn laatste jaren prachtige, lichte maar tegelijkertijd warme beelden toont, die ook nog eens volkomen in harmonie zijn met de filmmuziek. Veel shots lijken zelfs op schilderijen van Renoir.

Hoe jammer is het dan dat de maker, Gilles Bourdos, helaas geen scenario had om mee te werken. We moeten ons redden met de mooie beelden, want het verhaal zelf gaat alle kanten uit, zonder begin, zonder einde. De personages worden niet geïntroduceerd en ook later in de film blijven het grote onbekenden.

De karakters van de drie hoofdpersonen zijn nauwelijks uitgewerkt en kennen geen enkele diepgang. Renoir zelf niet, die lijdt onder de gevolgen van reuma en daardoor nog slechts met moeite kan schilderen. Zijn zoon Jean niet, die kreupel terugkomt van het front. Om over Renoirs muze en model Andrée Heuschling nog maar te zwijgen. Van haar komen we absoluut niks te weten. Misschien is dit de reden dat de drie hoofdrolspelers niet bepaald een onuitwisbare indruk achterlaten.

Bij Michel Bouquet, de 87 jarige acteur die de rol van Renoir op zich neemt, hebben zijn mindere acteerprestaties ook te maken met het feit dat zijn verzorgers in de film geen morfine tegen de helse reumapijnen lijken te spuiten, maar botox. Liters. Elke expressie is uit zijn gezicht verdwenen. Daarentegen zijn de borsten van muze Andrée, gespeeld door Christa Theret, wel 100% echt en mooi. Net als de rest van haar lijf. Jammer dat ze niet kan acteren.

Renoir is een verzameling van mooie shots die mij deed denken aan een andere trage Franse film die nauwelijks een verhaal had, maar wel schitterende beelden. De film Renoir is een soort ‘Le Grand Bleu’ , maar met een breder kleurenpalet.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    ROFLMAO @ “…hebben zijn mindere acteerprestaties ook te maken met het feit dat zijn verzorgers in de film geen morfine tegen de helse reumapijnen lijken te spuiten, maar botox. Liters. Elke expressie is uit zijn gezicht verdwenen.” 😀

    Wat betreft Le Grand Bleu: ik raad niet-freedivers altijd aan het ding op mute te kijken en de “acteer” scenes door te spoelen. Tenzij je een fan bent van (semi) onbedoelde tenenkrom-comedies met mooie natuurplaatjes natuurlijk. In dat geval raad ik ook The Freediver aan. Die is NOG erger. Maar duurt dan weer geen 4 uur.

  2. Heidi zegt

    Goeie analyse! Grappig, ik heb gemerkt dat jij en ik op een heel verschillende manier naar films kijken, maar we komen bij deze wel tot ongeveer dezelfde conclusies … en nu begrijp ik ook het zacht gesnurk dat ik naast me dacht te horen … 😉

    • zegt

      Heidi (zie andere comment) zat naast me en trekt dezelfde conclusie: trage film, geen verhaal noch uitgewerkte personages, maar wel mooie beelden. Als je dat laatste genoeg vindt, kun je best gaan. Ik vond het echter veel te mager.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *