Pinky Pinguin Ski Paradies

Schermafbeelding 2014-12-30 om 14.34.26Het zijn nog kleuters, de kindjes die verkleumd naar beneden glijden, tussen de enorme poten van de roze opblaas pinguïn door. De kleintjes zouden zo haar felgekleurde kuikens kunnen zijn. In hun dikke skipakken, vastgeklikt aan korte skietjes, kunnen ze nauwelijks anders dan waggelen als pinguïns. De mascotte van de skischool biedt echter weinig bescherming en al helemaal geen troost. De skikleuters zijn overgeleverd aan de jonge ski-juffen. Ze zijn tot elkaar veroordeeld in het Pinky Pinguin Ski Paradies.

Ergens die ochtend zijn ze daar achter gelaten. De Ski-juffen door hun meer ervaren vakbroeders, die de oudere leerlingen mee de berg op namen. De ski-kleuters door hun ouders, die een dag met kilometers piste tegemoet gingen. Blij werden ze uitgezwaaid. De juffen keken elkaar aan en overzagen de groep: een stuk of wat vijf- en zes jarigen. Een paar huilden, anderen stonden wat voor zich uit te staren en natuurlijk was er ook die ene brutale, die niet van plan leek enige autoriteit te aanvaarden.

Een uurtje later, terwijl de wind aantrekt en de sneeuw meer striemt dan valt, zet het grote huilen door. De pinguïnkuikens waggelen voor de honderdste keer naar de lopende band die hen de heuvel opbrengt. Daarna eraf, een pizzapunt makend, om kegels slalommend of gewoon rechtdoor, omdat al het andere gewoonweg te vermoeiend is. Tranen belemmeren het zicht.

De middagpauze brengt warmte in de vorm van een geheizte Stübli en eten. Op meer mogen de skikleuters niet hopen. Een warm woord is zelfs al lastig in deze groep waar 5 verschillende nationaliteiten bijeen gebracht zijn. Met één oog op de skilift, in de hoop om in de menigte een bekend gezicht te zien, eten ze hun Pommes mit Wurst. Nog even, en dan maakt het verplichte wc-rondje weer een einde aan de rust.

Pinky Pinguin Ski Paradies is klaar voor het tweede deel van de dag. De koude wind blaast nog steeds en heeft meer grip dan ooit, want het is lastig jezelf aan te kleden als je naar de wc bent geweest. Ondanks dat, is de middagronde vrijwel tranenvrij. De skikleuters berusten apathisch in hun lot. Ze schuifelen weer achter elkaar de lopende band op en laten zich naar beneden zeilen: armpjes wijd, beentjes in een pizzapunt. De ski-juffen ontdooien. Alles unter Kontrolle. Zo meteen worden de peuters opgehaald door hun ouders en zij door hun collega’s. De bar is nu niet ver meer.

De komst van de lopende pluchen Pinky kondigt het einde van de les aan. Het foto-moment van de dag! Ouders, moe voldaan van een dag op de pistes, zetten hun skikleuter naast het grote zachte beest. Het verzet is al veel eerder die dag gebroken, dus poseren ze gedwee naast de pinguïn. Maar een lach kan er niet meer vanaf.

Wel bij Pinky natuurlijk. De enige die altijd lacht in zijn Ski Paradies.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Vrouwke/Soit zegt

    Nog steeds bloggend vanuit een ander hotel dan het mijne vanwege slechte WiFi aldaar. Het is gelukkig maar 100 meter lopen, net naast Pinky Pinguin Ski Paradies.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *