Pain aux raisins

Alvorens aan dit stukje te beginnen zou ik je willen vragen de titel een paar keer hardop uit te spreken: pain aux raisins. Fonetisch is dat pè-en oo résè-en (officieel hoort het zo en zo, maar ik heb geen idee waar die tekens op mijn toetsenbord zitten). Je weet nu hoe je het uitspreekt, en dus is het een kleine moeite om een dergelijk broodje in een willekeurige Parijse boulangerie te bestellen. Je krijgt dan een koffiebroodje.

Jij wel. Maar ik niet. Tenminste niet bij de boulangerie op de hoek van Avenue Mozart en Rue du Ranelagh. Daar heten koffiebroodjes ook ‘pain aux raisins’, maar als ik die bestel, krijg ik alleen vragende blikken. Elke dag weer. Bij dezelfde verkoopster. “Bonjour madame”. “Bonjour madame, je voudrais un pain aux raisins (dag 256, dezelfde vraag).” “Pardon?” Dan herhaal ik het langzaam: un pèèèèè-en oooo résèèèè-en, en wijs ik naar het koffiebroodje. “Ah, un pain aux raisins pour vous”. Als een gastarbeider in de jaren 70 in een Nederlandse winkel, tot op het bot vernederd. Maar ja, dochter wil een koffiebroodje hè.

Ik word er zo onzeker van dat ik nauwelijks meer een boulangerie binnen durf te stappen. Laat staan de boulangerie waar ze de lekkerste pains aux raisins verkopen: die op de hoek van Avenue Mozart en Rue du Ranelagh. Ik deel mijn angst met een aantal vriendinnen, die vervolgens vinden dat ik er overheen moet. Op therapeutische basis gaan we wat drinken in de boulangerie. We nemen er allemaal een koffiebroodje bij, dat ik natuurlijk bestel.

De verkoopster komt op ons af en neemt de bestellingen op. Probleemloos noteert ze een ‘café crème’ met zwaar Braziliaans accent, een ‘noisette’, meer in Japans dan Frans, en een ‘crème décaf’ met een Duits accent waar dat van Helga bij in het niet zou vallen. Dan kijkt ze naar mij. “Un thé vert, s’il vous plait”. Ze schrijft niet. Ze kijkt me aan en zegt: “Pardon?”. OMG en WTF. Ik hoor proesten aan tafel. “Un thééé vèèèrt, s’il vous plait”, herhaal ik. Zij: “Un thé? Vert?” Ik:”Oui”. “Nondejuu”, denk ik er nog achteraan. Zij: “D’accord”.

Dan maar meteen door voor de ultieme beproeving. Ik haal diep adem en zeg:
“Nous voudrions quaaaaat pèèèè-en oo résèèèè-en s’il vous plait.”

“Bien sûr madame.”

Godverdomme, ze doet het erom!

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Dat heeft een vriendin van mij met champignons. Dat snappen ze ook maar niet. Leuk verhaal dit. Bestel eens in het Nederlands en dan steeds harder als ze het niet verstaat. Misschien vindt ze dat zo gênant dat je de volgende keer wel krijgt wat je wilt.

  2. zegt

    Franse obers doen dit bij mij ook standaard. En als ze dan komen met de koffie, smijten ze het kopje zonder te kijken in het voorbijgaan op tafel. Ik probeer ze dan later terug te pakken door als ik wil afrekenen heel hard en autoritair ‘Garçon!’ te roepen (wat me vernederend lijkt), maar dan negeren ze me gewoon een halfuur. Het is gemeen.

  3. TBK zegt

    Dag Vrouwke, Ik (moeder van Logpoes en oud-docente Frans) lig te huilen van het lachen op mijn toetsenbord want ik zie de scène helemaal voor me. Waarschijnlijk slaan haar oren al dicht als ze jou ziet zitten en bestel je iets wat ze niet verwacht: je hoort namelijk alleen wat je denkt te gaan horen. Tip: bestel de volgende keer met een zelfverzekerde glimlach un petit pain aux raisins [ptiepen]ou deux nadruk op pen, [oorzen] met de nadruk op zen. De eerste lettergreep slik je gewoon in, dat doen ze allemaal in Parijs. Blijf glimlachen..

    • zegt

      Ze keek me vanochtend nog vreemder aan dan normaal nadat ik uw advies in de praktijk bracht. Ik denk dat ik mijn dochter verplicht op croissants zet.

  4. zegt

    Je moet het zo zien: die cassieres en boulangerinnen zijn zulke afgrijselijke losers in het echte leven wat carriere usw. betreft, dat het afsnauwen, beledigen en op andere manieren misbruiken van het kleine beetje macht dat ze hebben voor hen de enige manier is om hun zelfachting op te krikken. Hetzelfde geldt voor ambtenaars bij de douane, streekbewoners met een dialect, en alle mensen die buitenlanders niet willen begrijpen omdat ze hun taal niet perfect uitspreken.

  5. zegt

    Word al jaren gepest door mijn vrouw dat ik eens ergens ‘deux grandes frites’ bestelde en toch gewoon 1 kleintje kreeg. Het blijft behelpen, maar hé, laat die Fransen eens een haring in Scheveningen bestellen. Met of zonder uitjes?

  6. zegt

    Heel herkenbaar. Als ik de grote oversteek over de Ijssel waag en ergens tijdens die lange reis wat te eten bestel in een gehucht met meer dan 4 inwoners kijkt men me ook aan of men water ziet branden. Sommigen verbeelden zich nu éénmaal meer te zijn dan een ander als ze op een plek wonen waar het riool de gassen amper kan verwerken. Het één zal ongetwijfeld met het ander te maken hebben.

Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *