Metro misère

my-way-4-spreadGehandicapte zwervers hebben een vakbondsvergadering gehad, waarop unaniem is besloten dat misvormde lichaamsdelen per direct naakt getoond moeten worden. Anders kan ik niet verklaren waarom ik vanochtend op één lijn, een klompvoet, een Softenon arm en een afgezet been aan me voorbij zie trekken in de metro.

‘S’il vous plaît’ prevelend, lopen de gehandicapte bedelaars met open hand langs de reizigers. De meesten wenden hun hoofd af. Het is blijkbaar te pijnlijk om zo veel armoe en ellende te zien. De uitgestoken hand blijft pijnlijk leeg. Terwijl ik daar zit, bedenk ik dat de vakbondsleden een strategische misser hebben gemaakt met hun keuze voor ontbloting.

De laatste bedelaar verlaat de coupé, en een muziekzwerver kan nog net binnen springen voor de deuren zich weer sluiten. De accordeonist installeert zich in het halletje, zo’n vijf meter bij me vandaan. Bij het verlaten van station Iena komt de metro plots tot stilstand en begint de accordeonist te spelen. Hij zet de meest treurige ‘My way’ ever in. Maar wel zuiver. Hetgeen niet gebruikelijk is hier.

We staan al zeker twee minuten stil en de man speelt door. Ik zie mensen met hun ogen dicht, voor zich uit starend of in het raam kijkend naar hun eigen spiegelbeeld. Tegenover me zit een mevrouw met een grote zonnebril. Er rolt een traan onder haar bril vandaan. En nog één. Ze zoekt in haar handtas. Met een zonnebril op, in een stilstaande metro met gedempt licht, is het duidelijk moeilijk zoeken. Uiteindelijk lukt het om de zakdoekjes te vinden. Ik zie dat meer mensen haar gadeslaan.

Er hangt een vreemde sfeer in de coupé. Een oude man zucht eens, twee jonge meiden zwijgen en ik hoor iemand zachtjes neuriën. Als de trein weer optrekt denk ik: “Deze zwerver gaat zo meteen een record opbrengst binnen schuiven.” Tot ook hìj een strategische misser maakt.

Terwijl de metropassagiers in gedachten terug reizen in het verleden, naar begrafenissen van geliefden die ook hun eigen weg gingen, bepaalt de muziekzwerver ineens dat het wel genoeg geweest is met Sinatra. Zonder overgang, zonder pauze, nemen de Carpenters het over: “Such a feeling’s coming over me”, zingt Karen in mijn hoofd.

Nee, dat gaat de mensen om mij heen te snel. Ze doen hun ogen open, schrapen hun keel en de vrouw tegenover me veegt een laatste traan weg. De meiden naast me beginnen weer te praten. We zijn allemaal plotsklaps terug in het nu: in de metro, met vertraging en met een irritant hard deuntje van een muziekzwerver in ons oor.

Terwijl we Trocadéro binnenrijden gaat de man met zijn pet rond. Hij vangt bitter weinig.

Strategische missers zijn altijd tragisch. Maar des te tragischer wanneer ze gemaakt worden door mensen die zich eigenlijk geen enkele misser kunnen veroorloven.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Ik zal nooit mijn eerste periodes in Lissabon vergeten, eind jaren ’70, het land nét in een democratie beland en de stad vol met oorlogs- en dictatuurslachtoffers die hun open wonden en geamputeerde ledematen uitgebreid op straat tentoonspreidden. Weken heb ik geworsteld met deze beelden, mijn schuldgevoel, mijn woede (op het onrecht en op de bedelaars voor het verstoren van mijn gemoedsrust). Totdat ik besloot om elke dag, voordat ik de stad inging mijn zakken vol te proppen met al het kleingeld dat ik kon vinden en al lopend door de stad aan iedere bedelaar wat te geven.
    Het lost waarschijnlijk niks op, het verlicht misschien tijdelijk even wat van je schuldgevoel, maar het kan ook geen kwaad om te geven. Al is het alleen maar om even een geste van menselijkheid te tonen. Ik doe het nog steeds, ook al vermoed ik bendes erachter, want dan denk ik ‘maar wat als hij/zij het nou echt moeilijk heeft?’…

    • zegt

      Ik deed het de eerste maanden veel vaker moet ik beschaamd bekennen. Nu krijgen hoofdzakelijk de vaste bedelaars (die we ‘kennen’ omdat ze bij ons in de wijk staan) hun dagelijkse euro (dat dan weer wel).

  2. zegt

    Misschien deze onbetaalbare tip de volgende keer direct aan de zwerver-muzikant meegeven… marketing voor straatmuzikanten. // Volgens mij heeft Liberg in het buitenland aardig succes, dus daar geen zorgen over.

  3. zegt

    De ellende is zo groot dat ik vaak ook niet weet wat ik ermee moet. Echt. En voor de kinderen is het nog erger om te zien. Als je dan weet dat het geld meestal niet naar die bedelende mensen gaat maar naar de bendeleiders (het zijn bijna allemaal Roma) is het nog vreselijker.

  4. zegt

    Zonde. Heb dat gevoel, maar dan anders, altijd bij Hans Liberg. De man is overduidelijk best muzikaal en heeft een redelijke techniek en wat virtuositeit. De ongevoeligheid echter waarmee hij elk stuk na ca 7,2 seconden afkapt met een nieuw deuntje of matige grap maakt me boos. Jouw zwerver wist niet beter. Da’s zonde.

    • zegt

      Ik denk dat Hans Liberg zo veel geluk heeft gehad dat hij in Nederland is geboren. In Parijs zou hij zijn 7,2 seconden stukjes in de metro moeten spelen. Geen twijfel mogelijk. En zijn humor, die geen humor is… Ow mèèèn…. ik vind Hans Liberg zo niet leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *