I speak Abercrombie, Fitch and Nederlands

Je hoeft geen groot mensenkenner te zijn om de Nederlandse toeristen eruit te halen in Parijs. Eerder een merkenkenner. Als ik de volgende merken bij elkaar ontwaar, weet ik 100% zeker dat ik naar een Nederlands gezin kijk: Gaastra Jas, King Louie style jurk, én altijd een papieren tas van Abercrombie and Fitch stevig in de hand van moeder en dochter. Abercrombie and Fitch is een Amerikaanse kledingzaak die bekend staat om de blote mannen in hun reclameuitingen en op hun tassen. Het gaat om de tas, want de kleding is bepaald niet zo bijzonder, om er je Parijs programma voor aan te passen. Nederlandse vrouwen hebben meestal geen Ambercrombie of Fitch naast zich lopen, en dan biedt zo’n tas blijkbaar toch nog wat surrogaat seks.

Vanochtend stond ik op het metroperron naast een typisch Hollands merkengezin. Dat was niet toevallig, want als ik ze zie, ga ik er altijd naast staan om ze af te luisteren. Nederlanders denken namelijk dat niemand verstaat wat ze zeggen en dus praten ze luid en duidelijk over alles wat hen dwars zit. Ik kijk nauwelijks nog TV hier, dus dichter dan dit kom ik niet meer bij een reality soap. Vandaag had ik de Jackpot. Niet alleen omdat moeder een jasje van dat merk op haar bloemenrok droeg – bonuspunten op de NL-merken-scorekaart – maar ook omdat dit gezin er duidelijk doorheen zat. Vader met rugzak en met Parijs gids onder de arm. Schouders hangend. Moeder met handtas diagonaal over haar lijf gedragen en A&F tas in de hand. Rood geverfde mondhoeken, hangend. Puberdochter met twee A&F tassen in de hand. Tranen hangend.

De metro kwam. Ik besloot ter plekke niet eerder uit te stappen dan zij. Ik heb ook recht op amusement tenslotte. Nog voor de deuren dicht gingen werd de situatie duidelijk. De rijen bij A&F waren dusdanig lang, dat de rest van het programma voor vandaag in het gedrang was geraakt. Dat waren moeder en dochter zelf schuld, zo vond vader. Hij had immers al direct gezegd dat het onzinnig was om in een rij te gaan staan, alleen om een winkel ín te kunnen komen. Maar dat argument hadden de dames weggewuifd, zo’n 3 uur geleden. Nu was er dus geen tijd meer voor een bezoek aan de Eiffeltoren. De puberdochter was woest. “Pap, ik ben verdomme 14 en ik ben de enige die dat ding nog nooit gezien heeft. Ik wil in elk geval naar dat pleintje eronder of ervoor. Ik wil een foto van mij en de Eiffeltoren”. Moeder zweeg. Vader antwoordt: ‘Als we zo gaan beginnen… Ik heb verdomme gisteren de hele dag gedaan wat jij wilde. Vanochtend zelfs nog naar die winkel. Je zoekt het maar uit. Je moeder en ik gaan naar le Marais, om nog een keer koffie te drinken op Place des Vosges. Net als 20 jaren geleden”.

Aiii… le Marais… dat besluit moet dan snel genomen worden, dacht ik nog. De overstaphalte naderde en verdween weer achter ons in de tunnel. Onopgemerkt door vader blijkbaar, want we bleven allemaal gewoon staan. De verwijten over en weer gingen nog een paar stations door, terwijl we zoetjes aan metro Trocadero, ook wel bekend als pleintje voor de Eiffeltoren, naderden. Bij Iena neemt moeder een besluit: “De volgende halte gaan we eruit. Dat is volgens mij een groot station. We doen ook eens Papa’s zin. Hij heeft verdomme helemaal gelijk, we gaan naar le Marais. Gisteren zaten we ook al een halve dag in de Disneystore. Het is veel leuker om het echte Parijs te zien, niet waar alle toeristen naar toe gaan”. De puberdochter is zo boos en verdrietig, dat ik het niet meer kan aanzien en ik besluit in te grijpen in het spel. Geheel tegen mijn principes.

“Mevrouw, ik kon niet anders dan uw gesprek volgen, mijn excuses daarvoor. Ik ben ook Nederlandse. Wij komen zo meteen aan bij Trocadero. Als u naar boven loopt ziet u de Eiffeltoren.” Drie mensen kijken mij aan . Stupéfait. “U kunt ons verstaan?” vraagt de man, terwijl de metrodeuren open gaan. “Ja, maar u moet nu uitstappen”. Ze stappen uit. En terwijl de deuren weer sluiten en de trein wegrijdt, zie ik dat de dochter een slappe lach aanval krijgt en haar A&F tas knuffelt van plezier. Wat zal dat ‘awesome’ zijn zeg. Met een echte Abercrombie and Fitch tas in de hand, op het pleintje voor de Eiffeltoren. Facebook zal groen kleuren van jaloezie.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    @pienbetuwe @Anneke Zo herkenbaar en zo grappig. Ik heb er ook nog eentje, ook in de metro trouwens. Ik had met de kinderen Engelse boeken gekocht bij WH Smith. Door de plastic tas zag je duidelijk de kaft van het voorste boek: ‘Life of a wimpy kid’. Tegenover ons zit een Nederlands gezin. Zegt de dochter tegen haar broer: Kijk, hij daar heeft het dagboek van een loser gekocht”. Zegt de broer: ‘Ja…duh”. En lachen allebei. Stappen ze uit zeg ik: Veel plezier nog vandaag! Goud waard.

  2. zegt

    Ik heb mijn les geleerd, jaren geleden op een verlaten strandje van een meer in Massachussetts. Er kwam een man met een kano op z’;n hoofd aan en een snor die in een achtje om z’n hoofd krulde. “Jezus dat is nog eens opwindend”, zei ik tegen m’n man. “Vind je?”, zei de man.

  3. zegt

    Schitterend, mop. Doet me denken aan mijn moeder met haar Italiaanse echtgenoot op de camping in Italië. Nederlanders zeiden tegen elkaar: “Kijk, daar zit ons kleine Italiaanse buurvrouwtje weer met haar breiwerkje!” Gniffel!

  4. zegt

    Ik zou pas iets gezegd hebben nadat het station gepasseerd was vrees ik. Iets als ‘Komt u uit Nederland? Ja? De meeste landgenoten waren hier uitgestapt om de Eiffeltoren even te bekijken daarom twijfelde ik”

  5. Marielle zegt

    Haha wat leuk! Ik zie haar staan glunderen en die vader die eerst baalde moet wel glimlachen nu als hij zijn ochter zo ziet staan voor de Eiffeltoren..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *