Hoe bevalt het?

Voor veel vrouwen is er altijd wel een aanleiding om over hun bevallingen te praten. Sommige aanleidingen zijn wat meer voor de hand liggend dan andere. Zo heb ik een vriendin die haar bevallingsverhalen zonder problemen erin schuift wanneer het eigenlijke gespreksonderwerp bijvoorbeeld de monetaire crisis is. Bij haar ben ik er dan ook altijd op voorbereid. Andere vriendinnen halen in tijden als deze hun hart op. Hoera de thuisbevalling is weer in het nieuws! Eindelijk een legitieme kans om de bloederige details nog eens aan een ander te vertellen.

Want er zelf over vertellen, dat willen vrouwen. Ze zijn niet geïnteresseerd in een gesprèk over bevallingsverhalen, nee, het is een monoloog. De bevalling van mijn dochter verliep…, de bevalling van mijn zoon was een…! Gelukkig vroeg geen enkele vrouw nadat ze haar eigen verhaal deed, ooit aan mij: hoe ging dat dan bij jou? Dus kan ik altijd rustig mijn koekje in de thee blijven soppen en denken “ach jee en wee, hoe kom ik van dit thema af?”

Waarom willen veel vrouwen, vaak nog decennia later, de verhalen van hun bevallingen kwijt aan vriendinnen? Dat moet te maken hebben met het feit dat het een heel traumatische ervaring was. Het meest traumatische dat ze ooit hebben mee gemaakt zelfs. Erover nadenkend is het ook wel vreemd: in deze overgereguleerde tijden, in deze gemedicaliseerde maatschappij, moet je het (in mijn geval) voor het overgrote deel van de duur van zo’n bevalling maar zelf uitzoeken met je man. Thuis in je huis, met als enige houvast Beatrijs’ bevallingsbijbel. En dan gaat het grote feest van start en blijkt dat ook die bijbel geen houvast meer biedt.

Maar beste vrouw, lieve vriendin…dat geldt voor ons allemaal. Jouw bevallingsverhaal is in zekere zin ook het mijne en dus is het volstrekt overbodig om erover te vertellen. Het is exact de reden waarom je -terecht- niet naar mijn verhaal vraagt. En als jouw bevallingen erger waren dan de mijne, roep ik je -nog voor ik de details hoor- uit tot winnaar van de competitie.

Natuurlijk is het goed dat de discussie over thuis bevallen of in het ziekenhuis bevallen gevoerd wordt. Maar zouden we dan allemaal ons persoonlijk leed even achterwege kunnen laten?

Zucht.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Ella zegt

    Na 3 bevallingen heb er geen trauma aan over gehouden, sterker ik weet er bijna niets meer vanaf. Dat is pas bevallen en ik kan er nog niet eens iets over vertellen

  2. zegt

    Een keer heb ik een bevalling meegemaakt.
    Niets kan ik mij er van herinneren.
    Mijn moeder heeft er volgens mij ook weinig over verteld.

    Voor haar en mij is het wel weer een gelukkige gebeurtenis gebleven.
    De details van mijn geboorte voegen daar eigenlijk niets aan toe.

    Vriendelijke groet,

  3. MovSannA zegt

    Ik ben blij dat ik je nooit over mijn bevalling heb verteld, geloof ik. Come to think of it: Ik was helemáál alleen toen, het was ijzig koud en de weeën begonnen om…….. ik zal het je geloof ik maar besparen, want je weet het al, lees ik hierboven 🙂

  4. zegt

    Ik geloof werkelijk niet dat het helpt om steeds maar aan elkaar die rauwe verhalen te vertellen. Ik heb er zelf in elk geval geen enkele behoefte aan om ze keer op keer (want daar gaat het om, de constante herhaling ervan) te horen. Maar misschien komt dat omdat ik zelf zo’n giga trauma heb opgelopen. Tjonge jonge zeg. Zeker toen het uiteindelijk middernacht was en….

  5. MannA zegt

    ’s Avonds om 19.00 uur was het zover: de eerste wee! Nou, als dat het is, dan wordt het een makkie, sprak ik stoer. Mijn twee aanwezige vriendinnen keken elkaar meewarig aan. Die avond, nacht en de volgende dag ……

    Would I do that to you? “Cheese :)” zou Bette Middler zeggen. Persoonlijk vertel ik mijn bevallingsverhaal nooit, omdat ik een steppenwolf ben (lees: geen vriendinnen heb die het niet al van me weten of er zelf bij waren), maar ik zie niet in waarom vrouwen die in roedels leven dat niet onderling zouden doen. Het is niet alleen zoals je zegt een bloederig, scheurend, pijnlijk, overweldigend gebeuren waar het woord trauma nog schattig bij klinkt, je kúnt het alleen maar delen met diegenen die hetzelfde hebben meegemaakt: andere moeders. Geboren wórden is een trauma dat je niet kunt delen met andere mensen (ok ok, de paranormale kids daargelaten) en dood gáán idem kun je een heel eind samen doen maar als het er op aan komt sta lig hang of val je toch echt moederziel alleen en delen na de dood, nu ja, op dat pad begeven we ons beter niet. Die moederziel, daar gaat het om: moeders zijn ooit geboren, geven het leven zelf door (laten het dus los) en sterven zelf ooit (vaak moederziel) alleen. Dat is 3 out of 2. Dat is een verhaal waard, meerdere verhalen, lange gedetailleerde verhalen. Decennia later ook nog. Als vrouwen die verhalen niet met elkaar delen zou men kunnen gaan denken dat het een eitje is, bevallen. Vertel je verhaal, liefst met mannen erbij, laat ze maar weten wat vrouwen in barensnood in deze tijd van medische kwakzalverij nog steeds moeten doorstaan – en altijd zullen blijven moeten doorstaan. Een voetbal door een euro persen, dat verhaal moét verteld worden!

    Praat er dus over, Vrouwke, gooi het er uit. Ook jij bent een moederziel. Kom langs en vertel het me, ik beloof je een aandachtig oor en net zoveel kopjes thee als nodig zijn om door je bevallingstrauma’s heen te leven. Hoe vaker je het vertelt, hoe lichter het wordt 🙂

    “Cheese :-)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *