Het zwemfestijn

Schermafbeelding 2013-08-23 om 13.25.26Ik begrijp het, dat de zwemvaardigheid van Nederlandse kinderen afneemt. Als ik nog een keer zou moeten kiezen of mijn kinderen het Zwem-ABC nodig hebben, bedacht ik me misschien ook wel. Ten eerste vanwege het traject er naartoe, ten tweede vanwege de ellende die volgt als de diploma’s eenmaal behaald zijn.

Jarenlang zat ik in zwembaden, wachtend tot er weer een uur zwemles voorbij was. Mijn kinderen huilden als ze naar binnen gingen, en als ze eruit kwamen huilden ze bij het vooruitzicht volgende week terug te moeten. De badjuffen wisselden elkaar af. Het maakte niet uit wie er aan de rand stond, een totaal gebrek aan didactische vaardigheden scheen een functie-eis te zijn waaraan ze allemaal voldeden.

Neem dat gat! Elke ouder weet waar ik het over heb. De druk die wekelijks wordt opgebouwd om zo snel mogelijk door het gat te zwemmen is enorm. Net als het gevoel te falen als het na twee maanden nog steeds niet lukt. Dat is niet alleen stressvol voor een zesjarige, maar wat te denken van de ouders op de tribune. Ik heb een vader uit zijn dak zien gaan toen de kleine Kane (not kidding) wéér te vroeg naar boven kwam, naar lucht snakkend en met een angstige blik de ogen van papa zoekend.

Na drie jaar drama was het afgelopen. Mijn kinderen hadden hun diploma’s op zak.

Toen wilden ze natuurlijk naar het zwembad. Dat moest, want de juf had ons bij de diploma-uitreikingen keer op keer op het hart gedrukt, regelmatig naar het zwembad te gaan om de vaardigheden te bewaren.

Vandaag zit ik dus weer ‘ns in een subtropisch zwemparadijs. Ik installeer mij met een boek op een stoeltje. Links van me zit een gezin, vader en moeder gehuld in tattoos en veel te kleine badkleding. Ze eten friet en schreeuwen naar elkaar. Rechts van me zit een gezin, vader en moeder gehuld in tattoos en veel te kleine badkleding. Ze eten friet en schreeuwen naar elkaar. En zo rijgen de gezinnen zich aan elkaar, in een lange rij.

Het is een patroon. Ik ben de onderbreking.

De mensen poedelen wat. Het zwemparadijs is nergens echt diep, dus een een zwemdiploma is in feite niet eens nodig. Ik zie volwassenen zich met moeite in de glijbaan wurmen. Verderop zitten er zo’n vijftien samen te relaxen in het kleine warme bubbelbad. Dan gaat de toeter. Dat is altijd het mooiste moment in het zwemparadijs. Er klinkt een enthousiast gejoel door de ruimte. Van alle kanten storten mensen zich in het grote bad. Kinderen, volwassenen, niemand wil het missen. De golven! Honderden deinen dicht tegen elkaar op de kabbelende golven, die in een vast ritme uit de machine rollen.

Mijn kinderen komen aangerend. “Alles goed?” vraagt de oudste. Ik zeg: “Wat denk je zelf?”. Hij: “Ik denk dat je ons de volgende keer maar gewoon moet afzetten hier.”

En zo lijkt er een einde te zijn gekomen aan mijn lijdensweg.

Het is volbracht.

Ik hoef nooit meer.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Poging Twee zegt

    Ben zo blij dat er van mijn zwemlessen geen beeldmateriaal is. Om te beginnen een grote bril met dikke glazen (denk toen zo’n min 8/9) met elastieken er aan en daar over heen de badmuts om het geheel bij elkaar te houden. Was begonnen zonder bril, maar bleek niks te kunnen zien van de instructies. En dan elke keer opnieuw van de duikplank moeten, totdat ik niet meer plat op mijn buik in het water belandde. Toch wonderbaarlijk dat ik daar geen trauma’s aan over heb gehouden.

  2. caravaggesk zegt

    Weer een heerlijke tekst! Ik herken me helemaal in “het zwemparadijs” gevoel. Het lijkt alsof in Nederland enkel ‘NSB’ers” zwemles mogen geven :-). Hier in België leren ze het op school of via stedelijke zwemkampen. Ik herinner me nog de eerste les van mijn kinderen: 70 kinderen die in het zwembad gedropt worden en 6 instructeurs die op 10 minuten inschatten in welke zwemgroep ze thuishoren. Indrukwekkend. Zelf kan in -jammer genoeg – nauwelijks zwemmen, ondanks de nodige tirannieke zwemmeesters. Mijn zonen doen ondertussen aan waterpolo en zijn uitstekende zwemmers. Bij mij is het dus niet van niet hoeven, maar van niet kunnen… 🙂

  3. zegt

    Pfoe, ik ben blij dat ik nooit zulke trauma’s heb opgelopen van zwemles, ik heb 10 diploma’s behaald en heb er altijd van genoten. Op een badjuf na die niet wilde dat ik mijn C diploma haalde, maar met het overstappen naar een ander zwembad was dat euvel ook verholpen. Echter begrijp is het wel dat ouders geen tijd en zin hebben om dit soort problemen iedere week en dat jaar in jaar uit mee te maken. Verplichte didactische cursussen voor de badmeesters en juffen maar?

  4. zegt

    Zo te zien is er in meer dan 50 jaar dus nog steeds niets veranderd aan de didactiek van de sadistische badmeesters. Ik durf nog steeds nauwelijks mijn hoofd onder water te stoppen uit angst voor de hoon van mijn oude badmeesters!
    En mijn moeder ging helemaal niet mee, we werden gewoon door mijn oudste zus meegesleurd. Die mij overigens later niet meer wilde meenemen, omdat ik in paniek het hele zwembad bij elkaar gegild had…

    • zegt

      Ik kan hier niet naar kijken zonder mezelf terug te zien op die leeftijd. Traumatisch is het woord. Ik was panisch voor zwemlessen. Ik werd er elke week naar toe gesleurd. Ik kan me niet 1 keer heugen dat mijn moeder blijk gaf van medeleven of begrip. Wat moet dat moet. Ik weet zeker dat het een van de redenen is waarom ik een levenslange hekel aan zwemmen heb.

  5. zegt

    Wat. Een. Held. Die zoon van jou. Wat een begrip. WAt mag jij trots zijn op die jongen. Ik heb hard gebulderd bij die voorlaatste alinea. Blijf schrijven, Vrouwke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *