Het had gekund

Schermafbeelding 2014-10-29 om 23.21.42Na drie verhuizingen in drie jaar dringt het tot me door dat dit het is. Dit huis, in dit dorp, in dit land, hier zal het de komende jaren moeten gebeuren.

Er zijn heel wat blogposts volgeschreven over hoe het is om te repatriëren. Ik ben maar twee jaar weg geweest, dat is niks. Ik ken mensen die hun halve leven in het buitenland waren en nu weer in Nederland zijn. Dat is pas repatriëren. Voor mij voelt het regelmatig alsof ik nooit in Parijs gewoond heb. Het is dat ik nog vrienden uit mijn Franse periode zie, anders zou ik er zelf aan gaan twijfelen.

Na twee jaar in de luxueuze ‘all expenses paid’-bubble van het expat leven in het 16de arrondissement van Parijs geleefd te hebben, sta ik nu met beide benen in de Brabantse modder. Elke dag trek ik mijn kaplaarzen aan om met de hond door het bos te lopen. Kaplaarzen, hond, bos… drie zaken waarvan ik nooit verwacht had ze ooit in relatie tot mezelf te gebruiken. En in één zin nog wel.

Al lopend kijk ik naar de paddestoelen, de vallende blaadjes, de wandelmannen en denk aan wat had kunnen zijn. Ik had talkshowhost kunnen zijn of op z’n minst tafeldame bij De Wereld Draait door, politicoloog, partner bij een groot management-adviesbureau dat onlangs failliet ging, ja zelfs Tweede Kamerlid. Hell, ik werd ooit zelfs ‘ministeriabel’ genoemd. Maar ik werd een vrouwke, met een man, twee kinderen, een part-time baan en een blog.

En laat dat blog nou alle verhuizingen hebben doorstaan en mij, van alles wat ik doe, nog het meeste plezier geven. En dus heb ik besloten mezelf iets kado te doen. Mede om te voorkomen dat ik over 30 jaar weer door een bos loop en denk, “ik had een beter blog kunnen hebben dan dit, het had gekund”.

Morgen heb ik een afspraak met een WordPress deskundige. Zo rond 1 december hoop ik dit blog naar een nieuwe website te verhuizen. Ik neem al mijn oude verhalen mee, maar ik begin opnieuw. Tenminste… als jullie beloven mee te gaan.

 

 

 

 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. fokkez zegt

    Ik ben wel benieuwd naar 1 technisch aspect, nl de interne links, zoals in je blog hierboven naar ‘de wandelmannen’ . Wordt dat op een of andere manier ook bijgewerkt (zo ja, hoe?) of worden dat dode links? Dit niet weten weerhoudt mij tot nu toe.

  2. zegt

    Ha. Ik ben wel benieuwd naar 1 aspect, nl de interne links, zoals on jouw blogbericht hierboven naar “de wandelmannen”. Wordt dat ook ‘automatisch’ aangepast, zo ja hoe, of worden dat dode links? Dit niet weten weerhoudt mij tot nu toe.

  3. zegt

    Jullie zijn te lief! Ik kom net terug van de afspraak met de WordPress deskundige (voor de Tweeps onder ons, de fabuleuze Petra Blankwaard, @indigonl). Abonnees (zowel WP als email) gaan allemaal vanzelf mee naar de nieuwe site, of je nu wilt of niet. Verder verandert er ook weer niet zo heel veel hoor. Ik wil ‘m zelf bijhouden, dus het kan allemaal niet te ingewikkeld.

    Ik ga over van .com naar .org, hetgeen betekent dat ik meer regie over de look & feel van de site heb. Ik ga nu op zoek naar een geschikt theme waarbij ik verschillende soorten posts beter kan rubriceren, zodat de site beter leesbaar wordt en ook oudere posts makkelijker gevonden en opnieuw ontdekt worden. Bijkomend voordeel van overgang naar .org is dat er een SEO plugin op kan, hetgeen betekent dat ook nieuwe lezers de site hopelijk makkelijker vinden.

    Ik denk nog even na over de naam van de nieuwe site. Wel of geen Vrouwke meer? Ik ben er nog niet uit. Een algemene naam is misschien beter. Maar welke dan hè? Vragen. Vragen. Vragen.

  4. Ellen zegt

    Dit is bizar. Wordt wakker in de nacht, moet erg aan jou denken en kijk naar hoe juist jouw leven er voor staat. Dan open ik de mail.
    Natuurlijk verhuis ik mee, als je maar een stukje dichterbij komt!

  5. zegt

    Dat “van alles wat ik doe, het meeste plezier geven” moet je wellicht niet aan man en kinders laten lezen 🙂 but I get it. Even een poos honkvast gaan zijn en een huis hebben dat je kinderen ook over 20 jaar nog ‘thuis’ zullen noemen, is echt wel wat waard. Zo’n blog verhuizen doet geen pijn. Ik verhuis ook mee hoor! Altijd plezier met jouw stukjes!

  6. aldert1946 zegt

    Ik ben in mijn leven vele keren verhuisd en heb in nagenoeg alle provincies gewoond en in alle gewerkt en daarnaast ook in de Balkan op vier plaatsen, dus meeverhuizen is gewoon weer inpakken en uitpakken op een andere plaats. Tot ziens in een andere zetting.

    • zegt

      Aldert, ik ben ervan overtuigd dat ‘verhuizen’ je ligt of niet. En jouw ligt/lag het zo te lezen. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik er geschikt voor ben. Mijn kinderen in elk geval niet zo zeggen ze.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *