Euthanasie of nie

Schermafbeelding 2013-10-28 om 22.35.48Terwijl de rest van Nederland zich boog over de kwestie ‘huisarts uit Tuitjehorn’ boog ik me over een euthanasievraag van een andere orde. Cavia Didier piepte alsof ze pijn leed. Ze piepte op een manier die ik nog kende van haar 2 voorgangsters, vlak voor ze dood gingen. Code rood dus.

Koortsachtig overleg binnen het gezin leverde een conclusie: een zieke cavia is een dode cavia. We gaan niet -zoals bij haar voorgangsters- het uitzichtloos lijden langer rekken met antibiotica, bijvoeding en wat dies meer zij, om uiteindelijk toch in het weekend bij de dienstdoende dierenarts terecht te komen die haar voor 85 euro ‘een spuitje’ geeft.

Dinsdagochtend, de kinderen nemen afscheid van Didier. Tranen, maar toch ook nog een sprankje hoop: “Mam, deze dokter is toch een cavia specialist. Misschien kan ie Didier wel beter maken”. Man en ik kijken elkaar aan: hij denkt ‘no way’ en ik denk ‘wie weet’.

De kinderen gaan in rouwstemming naar school en man en ik vertrekken naar de dierenarts. Hij in pak, want hij rijdt zo door naar een afspraak. Ik alsof ik naar een feestje ga, of een begrafenis, want mijn dagelijkse kloffie lag nog ongestreken in de wasmand. Wij parkeren onze vintage V70 voor de deur van de praktijk, kijken elkaar aan en realiseren ons dat we er kapitaalkrachtig uitzien. Misschien wel tè.

“Wat is de naam van uw cavia?” “Didier”. “Achternaam?” “Ze trekt het meest naar mij, van Stavast dus”. “Wat is er mis met haar?”. “Ze piept bij het plassen. Ik denk aan een blaasontsteking”. “Ik denk het niet”, zegt de arts. “Maar daarvoor moet ik eerste een echo maken”. “Natuurlijk”, zeg ik zonder op of om te kijken. “Ahhh, ik zie het al… een poliep in de blaas. Een grote”.

Mijn man zet een grafstem op en zegt: “Wat erg. We moeten haar snel uit haar lijden verlossen”. “Inderdaad”, zegt de dierenarts, “ik kan haar vanochtend nog opereren. Ze verkeert in uitstekende conditie, dus ze heeft een hele goede overlevingskans. U moet weten, ik heb dit vak natuurlijk niet gekozen om een levensvatbaar dier te laten inslapen”.

Assertief als we normaliter zijn, hebben we hier niet van terug. Ik zwijg, mijn man slikt en vraagt: ” Waar moeten we aan denken, qua kosten?”. De dierenarts kijkt ons aan, en zegt: “150 euro voor de operatie”. Waarop mijn man dènkt: “Nee, kom op zeg. En dan zeker over een week toch nog doodgaan”, maar zègt: “Wanneer zouden we haar dan weer op kunnen halen?”.

Eind van de middag belt de dierenarts. Didier is alive and kicking.  Na het werk haalt mijn man haar op en belt vanuit de auto: “Weet je wat dit grapje gekost heeft? 250 euro!”. Waarop ik zeg: “We gaan dat echt aan niemand vertellen, ze verklaren ons voor gek!”

Die avond kijk ik naar onze dochter, die een stukje peterselie aan de patiënt voert, en vraag me af waarom het leven van een hond of kat eigenlijk meer waard is dan dat van een cavia? Vanwege de lage aanschafprijs? Want dat is altijd hèt argument in dit soort veterinair-medisch-ethische kwesties. “Natuurlijk koop je voor 15 euro een nieuwe cavia, maar geen nieuwe Didier”, hoor ik mezelf ter verdediging zeggen.

Je zou iets dergelijks trouwens eens tegen een hondenbezitter moeten zeggen … Verontwaardiging van het kaliber Tuitjehorn,  gegarandeerd!

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Onze hond is momenteel bij de dierenarts voor een operatietje. De dierenarts vond het medisch, ik esthetisch. De dierenarts en mijn vrouw waren er echter zo uit wat diende te gebeuren.

  2. zegt

    Hahaha!!!
    ik was druk bezig met #prayforDidier en het heeft geholpen!
    Wel ga ik onthouden dat ik de volgende keer als tokkie naar de DA ga. Wie weet scheelt dat.
    Hier was ik degene die in t voorjaar klaar was om de stekker eruit te trekken bij Nessie. (en dat nog zeker wekelijks moet horen “ja kom maar bij mij want ik wilde jou nog redden he hondje..” )
    3 x licht aan het einde van een tunnel, 2500 euro en een levenslang medicijnenabonnement verder is Nessie weer haast de oude.
    En al hou ik vreselijk van haar, heel eerlijk vind ik het t tóch haast niet waard. Een hond is een hond.

    Maar fijn dat Didier-tje nog bij jullie is!

    En wat ik me dan ook ineens afvraag… Stel dat je nou de volgende keer in een Chanel-pakje gaat, zou de DA dan een orgaantransplantatie voorstellen?

  3. zegt

    Dierenartsen zijn degenen die het meest hebben geprofiteerd van de populariteit van de Partij Voor De Dieren. Werd er vroeger meewarig naar een dierenarts gekeken, als hulpje voor boeren in nood (All creatures great and small). Nu zijn het de Nieuwe Rijken, die schaamteloos prullaria verkopen aan stadsmensen en 250 euro voor een operatie aan een hamster rekenen. Sorry, maar hier haak ik af. Dit soort dingen is inderdaad voor de kapitaalkrachtige medemens, die ver ver verwijderd van de natuur leeft.
    Maar ben heus wel blij voor je kinderen hoor….

    • zegt

      Lies, ik ben het met je eens, ook al lijkt dat misschien niet zo. Ik vind ook dat het een zot bedrag is. Maar omdat we eruit zagen alsof we het zouden kunnen ophoesten deelt de dierenarts het ons mede en betalen we het ook nog. Zo’n dierenarts is niet achterlijk natuurlijk.

      Dit stukje had eerst een andere eindalinea, maar die kwam niet uit de verf. Strekking was dat ik hoopte dat wij de dagomzet van de dierenarts gemaakt hadden, zodat hij niet de druk hoefde op te voeren op mensen die misschien hun dier ook wel zouden willen redden, maar dat niet kunnen/willen betalen. Want het is waar, het is een belachelijk hoog bedrag en de dierenarts heeft zich waarschijnlijk suf gelachen.

      Een ‘spuitje’ is een zeer acceptabele oplossing in dit soort gevallen. Maar dat vind ik dan niet alleen voor een cavia. Dat geldt wat mij betreft ook voor een kat en een hond, want die vraag staat naar mijn idee los van de aanschafprijs van een dier. Als het al ergens aan gerelateerd is, dan misschien aan de verwachte levenstijd. Onze vorige cavia’s werden 8 jaar. Didier is net 3. Maar eerlijk is eerlijk, dit gaan we natuurlijk niet herhalen. De volgende keer zijn we minder naïef, meer assertief en anders gekleed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *