Eén inzicht en twee topdagen

IMG_2694De kern van de bankencrisis werd mij duidelijk toen ik vorige week op de Eindhovense Dutch Design Week door het Klokgebouw liep. Dat ik tot zo’n inzicht kwam wist ik natuurlijk nog niet toen ik mijn oranje entreebewijs-bandje omdeed. Ik kwam hier tenslotte gewoon om de crème de la crème van de Nederlandse designwereld te zien.

En dus liet ik me voorlichten door een mevrouw die bloempotten van eierschalen maakt, had ik een interessant gesprek met een man die met 8 verschillende balkjes en 4 soorten koppelstukjes alle denkbare meubels fabriceert. En o ja, ik vroeg aan een mevrouw wat je met een bepaalde, door haar tentoongestelde, stof kon. Dat bleek een rare vraag, want de stof was het eindproduct, er hoefde niks meer mee.

Het was een topdag!

Moe van alle indrukken zag ik een uitnodigende, grote, luxe stand waar de hapjes en drankjes lonkten. Het ‘ABNAMRO House’ kon zo te zien wel wat gasten gebruiken. Het was er volkomen uitgestorven, op het personeel na. Ik liep naar de bar waar twee verveeld ogende jongeren mij aankeken. “Ik wil graag een jus d’orange en kan ik ook wat te eten bestellen?”. De twee vielen van verbazing stil. Waarop ik vroeg: “Ik kan hier toch wel wat bestellen? Ik betaal er voor hoor!”. De ene volstond met een “nee”. De ander zei: “Het is hier voor genodigden”. Nu was het mijn beurt om van verbazing stil te vallen. Niet lang natuurlijk. Ik zwaaide met mijn ABNAMRO pas: “Maar, maar ik ben wel klant”. Ze keerden mij schouderophalend de rug toe.

Zo werd de kern van de bankencrisis gedemonstreerd door twee ingehuurde barmedewerkers, die een beleid uitvoerden dat op het hoogste niveau was bedacht: minacht de klant. Hij of zij die zijn salaris en spaargeld bij de bank onderbrengt, er nog wat verzekeringen heeft lopen èn via de belastingafdracht de bank heeft gered, hoeft niet ook nog om een drankje te vragen in een lege bar voor hotshot-genodigden. Wie of waar die laatsten ook mogen zijn.

Dorstig, hongerig en met een kokend adrenalinepeil, ging ik naar huis. Na vijf jaar bankencrisis was er blijkbaar weinig veranderd. Dat had ik al vaker ervaren, maar dit vond ik wel een mooie laatste druppel.

En gisteren had ik dus gewoon wéér een topdag!

Nu als kersverse klant van de Rabobank.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

    • zegt

      Ach weet je Emigrant. Gisteren zag ik eerst de (nu voormalige) bestuursvoorzitter van de Rabobank schijnbaar oprecht door het stof gaan en vond ik dat heel goed. Daarna zag ik echter zijn opvolger in Nieuwsuur gewoon de oude truc uithalen: geen verantwoording nemen en vervolgens ook nog doen alsof klanten niks van die miljoenenboete zullen merken ‘omdat we al een reservering gemaakt hebben’. Van wat? Van geld van klanten natuurlijk. Ik hou niet van zure postjes, maar het systeem is zo verrot, daar kan ik zelfs niks vrolijks meer over tikken.

      Dus, het maakt helemaal niet uit bij welke bank je zit.
      Of je nou door de hond of door de kat gebeten wordt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *