De crematie

IMG_4111
Willekeurig bosgraf. Niet gelieerd aan dit artikel.

Vroeger had je ooms en tantes die op geen enkele manier een familierelatie met je hadden. Het waren de vrienden van je ouders, de ouders van je eigen vrienden of gewoon de buren. Op die manier vergaarde ik tientallen ooms en tantes. Eén van mijn ooms, de overbuurman van mijn moeder en gedurende mijn jeugd ook van mij, is overleden, en vanzelfsprekend ga ik naar zijn uitvaart.

Ik kom (nog) niet veel op uitvaarten. In elk geval niet zo vaak dat ik ze goed met elkaar kan vergelijken. Ik ken alleen twee grove categorieën: de troostende katholieke mis, gevolgd door de tocht naar de begraafplaats, en de koude ceremonie in het crematorium, meestal zonder een daaraan voorafgaande mis.

Vandaag begeef ik me linea recta naar het crematorium. Want ondanks het feit dat Ome Jos geboren en getogen Limburger was, had ie niet veel met de kerk. Hij was een socialist.

De ontvangstruimte van het crematorium zou ook de ontvangsthal van een klein congrescentrum kunnen zijn. Neutrale crème-, en bruintinten, statafels, een kapstok en veel mensen. Opvallend veel zelfs. Dan gaan de deuren open en stromen we de aula in. Stapelbare stoelen staan naast elkaar. Mensen die elkaar wel of niet kennen nemen plaats en knikken beleefd.

Het is een zuiver Limburgse uitvaart en dus is de voertaal Limburgs dialect. Ook de muziek is Limburgs. Ik hoor de liedjes die mijn moeder vroeger zong tijdens de afwas en ik zing ze zachtjes mee. Net als bijna alle aanwezigen. Onderwijl kijken we naar een slideshow met beelden van het leven van Ome Jos. Zorgvuldig door hem zelf samengesteld, zoals het hele programma vanmiddag overigens.

Het einde van de ceremonie, en daarmee het definitieve afscheid, komt naderbij. Dat drukt zichtbaar zwaar op de familie. “We luisteren allemaal nog naar een laatste lied”, zo vertelt de begrafenisondernemer ons, “en daarna is er gelegenheid tot condoleren”. Dan volgt een stilte van enkele seconden, waarbij ik me afvraag met welke Limburgse klassieker we het leven van Ome Jos afsluiten en uitzingen.

Maar het is geen dialect dat ik hoor. En we gaan blijkbaar ook niet gewoon luisteren naar het laatste lied, want iedereen staat op als de eerste klanken klinken. De rillingen lopen over mijn rug als we samen ‘De Internationale’ zingen.

What a way to go voor een socialist.

 

Naschrift: ik werd er door een andere crematie-ganger op geattendeerd dat de Internationale niet als laatste lied gezongen werd. Blijkbaar werd mijn geheugen vertroebeld door de emotie. Ik wil dit volledigheidshalve echter niet onvermeld laten.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Lucie zegt

    En daarna de lunch met broodjes en vlaai, en als afsluiting de borrel. En dan wordt het vaak nog heel gezellig.
    Nog iets anders: bidprentjes, is dat typisch voor Limburg?

Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *