Daar lusten de honden geen brood van

IMG_3389De wereld van de hondenmens is klein en overzichtelijk: de eigen hond(en) en de andere hondenmensen met hun honden. De hond is alles en alles is de hond. Die kleine wereld brengt zekerheden met zich mee, zo weet ik inmiddels. Hondenmensen twijfelen niet, ze weten.

Ik heb ook een hond, maar ik ben geen hondenmens. Ik ben een mens met een hond. Dit komt het best tot uitdrukking in het feit dat ik niet alles zeker weet. Ik twijfel best vaak. Ook over zaken die met mijn hond te maken hebben.

En dus bezoek ik wel eens één van de tientallen hondenfora. Daar tref ik dan hondenmensen die altijd weten wat het beste is voor hun hond, maar vooral ook voor mijn hond. De mensen met honden stellen er vragen en de hondenmensen antwoorden. Omdat deze zo 100% overtuigd zijn van zichzelf, dulden ze weinig tegenspraak. Daarom is het zaak altijd een onderdanige ‘thumbs up’ te geven op elk antwoord. Wil je tenminste niet het risico lopen verzeild te raken in bijzonder onfrisse fitties.

Door schade en schande wijs geworden weet ik inmiddels dat je een aantal vragen niet straffeloos kunt stellen aan hondenmensen.

Zie hier, de top 3 van vragen die je nooit op een hondenforum kunt plaatsen zonder een shitload aan bagger over je heen te krijgen:

Welke brokjes zijn het best voor onze Ollie?

“Wat jij doet moet je zelf weten als je maar weet dat je hond, géén hond, brokken verdraagt. Een wolf eet toch ook geen brokken en jij eet toch ook niet elke dag dezelfde diepvriespizza.  Nou dan. Een hond hoort vers vlees te eten.” En dit antwoord is de beschaafde variant. Hondenmensen voeren vlees, geen brokjes. Brokjes zijn de satan. De veroorzaker van alle ellende die een hond kan treffen: van jeuk tot winderigheid en van ontstoken anaalklieren tot stinkende adem, het ligt allemaal aan de brokken. Kom maar terug op het forum als je geen brokjes meer geeft. De brokken-vraag is een absolute no-go area op hondenfora.

Ik wil mijn Doodle’s vacht langer houden, suggesties voor een trimster?

Misschien is dit een specifiek Labradoodle dingetje. Ik vermoed eigenlijk van wel. Zo is er een trimster die een monopolistisch labradoodle-knip-imperium heeft gebouwd, inclusief opleidingsinstituut voor andere ‘gecertificeerde’ trimsters, een webshop en talloze workshops. Ik zie die Doodles voorbij komen in Facebook updates, allemaal zo kort geknipt dat ik niet één keer denk, wat een leukerd. Maar ja, een Doodle moet nou eenmaal kort geknipt anders is het bijhouden van zijn vacht onbegonnen werk verkondigen de trimster en haar volgers. Elke 8-10 weken terug naar de salon anders liggen klitten, vilt en viezigheid  op de loer. Dus of je wil of niet, langer haar is geen optie. De Doodle is kort en moet worden geknipt door een gecertificeerde Doodletrimster, want alleen zij is ingewijd in de zeer speciale ‘vachtproblematiek’ van dit ras.  De Facebook foto’s op Doodlefora tonen tientallen kortgeknipte Doodles, met als standaard opener in de comments: “Wat een schatje. Persoonlijk vind ik iets langer wel leuker, maar ja… kort is beter hè”. Ik knip ‘m sinds kort zelf. Met mate.

Wie is God, Cesar Millan of Martin Gaus?

Hier is sprake van een schisma in de kerk van de hondenmensen. De ene groep zegt Cesar is God. Hij is de leader of the pack van de roedel van hondenmensen die vinden dat de hond op zoek is naar een baas, iemand die (desnoods met zachte dwang) de grenzen aangeeft van wat wel of niet kan. Alles met maar één doel: een hond die calm and submissive is. Deze mensen staan lijnrecht tegenover tegenover de discipelen van Martin Gaus (en anderen, maar voor het gemak en de herkenbaarheid voer ik Martin Gaus op). Zijn stelling: de hond is niet op zoek naar een leider maar naar een vriend die ‘m begeleidt in het leven, die ‘m helpt de juiste keuzes te maken. Dwang is uit den boze. Negeren van het ongewenste, belonen van het gewenste bedrag is het adagium. Ik zelf ben een Martin Gaus afvallige nadat bleek dat mijn hondje totaal gevoelloos voor negeren en belonen was. Cesar Millan is God. Maar hee, dat durf ik alleen hier te zeggen.

Met liefde stel ik de comments van deze post open voor aanvullingen. Reacties waar de honden geen brood van lusten worden geweigerd.

Hier ben ik de baas.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. zegt

    Graag leen ik een hond voor een fijne en flinke wandeling.
    Te dure voeding lijkt mij vooral het volgen van een reclameslogan.
    Kort haar lijkt mij erg makkelijk en lang haar is vooral bewerkelijk.

    Het plezier van de hond en daar weer van genieten is voor mij het leuke.

    Maar ik ben dan ook alleen de hondenuitlater.

    Vrolijke groet,

  2. zegt

    Wij hebben totaal onopgevoede honden.
    Ze lopen over het aanrecht en zitten op de tafel.
    En ze eten brokken.
    Ze zijn wel lief.
    Toch, een gruwel voor de hondenmensen, vermoed ik.
    Ik ben ook lieven een mens met honden 🙂

    Mooi blog.

  3. zegt

    Oeh, ik kreeg spontaan een flashback naar de dagen dat Rood net diabetes had en ik op een kattenforum zat. Hoewel ik er nuttige tips vond, stond de militante “alle dierenartsen zijn onbekwame geldwolven”-mentaliteit gecombineerd met het blinde fanatisme me behoorlijk tegen. Maar ik denk dat dat meer aan het fenomeen “internetforum” dan aan katten/honden/kinder/whateverbezitters-in-het-algemeen ligt. Ik zeg: lurking all the way. 😀

  4. zegt

    Wat een heerlijke column. Het is net als met de discussie omtrent kinderen: wel of geen kinderopvang. Wel of geen borstvoeding. En iedereen weet het beter, schreeuwt zich bijna hees met een mening die is doorspekt van eigen (on)kunde. In 1995 begon ik met drie chihuahua’s die in die tijd nog gewoon hond konden zijn en geen handtasje. Inmiddels hebben we twee dames in kruising toestand.

    De mooiste les die ik van mijn honden heb geleerd, heden ten dage nog elke dag cadeau krijg is: leef vandaag. De hond doet dat namelijk ook. Die weet niks van morgen en ook niet van gisteren. Nu.

    Fijne column, vrouwe 😉

    • zegt

      Dank je Odette! Fundamentalisten zijn altijd te vermijden in verband met totaal humorloos, of het nou om kinderopvang, borstvoeding of honden gaat inderdaad.

  5. zegt

    Mag ik me ook opgeven voor die knipcursus bij jou? Onze poedel heeft haar dat de pan uitgroeit en elke 8 weken naar de kapper is mij ook te duur! Ik ben trouwens na een paar aanvaringen ook nooit meer naar een forum geweest. Onze honden eten altijd alles, brokjes, vers vlees en soms menseneten en leven lang en gezond 🙂 hopelijk gaat dat ook weer op voor de poedel.

    • zegt

      De officiële cursus kost als ik me goed herinner 5.000 euro. Ik kan natuurlijk ook een diploma maken en uitprinten. Ik dacht zelf aan 2.500 euro voor vier trainingssessies. Kan ik Ragna en jou al vast noteren? Het is een koopje toch.

  6. zegt

    Elke acht tot tien weken naar de trimmer? Haha mag wat kosten zo’n beestje!
    Wel knap dat je ‘m zelf knipt! Kan ik mezelf opgeven voor een workshop bij jou? Ik heb een keer de poten van onze bouvier (lijkt best een beetje op een doodle) zo verknald dat ons arme beestje wekenlang is uitgelachen en ik vervolgens fronsend door de trimster terecht ben gewezen..

    • zegt

      Tot mijn verbazing gaat het best goed. Vanmiddag z’n kopje wat bijgewerkt en ja, ook z’n pootjes. Moet alleen nog even een effileerschaar bestellen, dan zie je het niet zo wanneer je fout knipt.

  7. aldert1946 zegt

    Wij hebben bijna ons hele leven honden en katten gehad, zowel Ria als ik en zowel in onze (apart doorleefde) eigen jeugd als ook tijdens ons samenleven. Voor haar eerste verjaardag samen kreeg Ria een boxer en daarna volgden na elk overlijden steeds weer huisdieren. Nu aan het einde van onze reis hebben we geen huisdieren meer, we missen ze, maar weten dat het voor hen beter is om niet meer deel uit te maken van ons gezin.
    In die toch aardig lange tijd hebben we nooit enig forum bezocht, wel veel gelezen over het ras / type of geslacht en samen natuurlijk veel gesproken. Verder tijdens je dagelijkse wandelingen en op de hondencursussen veel met andere hondenbazen / bazinnen gesproken.
    De enige raad die we anderen gaven was dezelfde als wanneer we over onze gemeenschappelijke kinderen spraken: doe wat jullie zelf het beste vinden, luister naar anderen, maar gehoorzaam jullie eigen inzicht. Dat heeft ons mooie zelfstandige kinderen opgeleverd en honden die immer uitstekend naar Ria luisterden en mij een fijne speelgenoot vonden en katten die gewoon altijd hun eigen gang gingen.
    Wij wensen jullie veel plezier met jullie prachtige hond en we wensen de hond een even eigenwijze baas als de hond is toe. 🙂
    Succes

Trackbacks

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *