Cliché

Terwijl ik naar buiten loop bij Hotel Van der Valk in Vianen, kijk ik naar het stel dat voor me loopt. Mooie man, mooie vrouw, begin veertig. Ik loop achter ze aan naar de parkeerplaats. Terwijl ik voorbij loop kussen ze elkaar kort en heftig. Daarna stapt hij in zijn BMW en zij zoekt de sleutels van haar Mini. Ik kijk naar mijn vriendin, die naast mij loopt en vraag: “Zijn wij hier nou getuige van hèt Van der Valk cliché bij uitstek?”.

Schermafbeelding 2013-10-25 om 16.11.07

Het was zo rond half drie in de middag toen ze afscheid namen.

Hij ging naar huis, was ie ook eens vroeg.

Zij reed rechtstreeks door naar het schoolplein.

Net als ik.

Maar toch anders.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on Google+Email this to someoneShare on Tumblr

Reacties

  1. Voor een keertje anoniem zegt

    Zo is het bij mij ook gegaan, bijna een jaar lang. Het was prachtig, oprecht, meeslepend, opwekkend. We kenden elkaar van dertig jaar terug, de middelbare school. Als wij daar zo stonden, na al die jaren, zei hij vaak dat iedereen kon zien dat wij vreemd gingen. Onzin, vond ik; als wij straks officieel met elkaar waren, zouden we altíjd zo met elkaar zijn en blijven.
    Maar we zijn niet meer samen; het kon niet – echt niet. Inmiddels ben ik getrouwd met mijn herinnering aan hem, die me waarschijnlijk nooit zal loslaten. Toch ben ik niet ongelukkig. Juist niet, na alles wat er gebeurd is.

      • Voor een keertje anoniem zegt

        Misschien hebben we het er nog een keer over, als jij goed bent in het bewaren van een geheim. Het is nog wat saillanter dan ik hier kan beschrijven. Zal je erover aanspreken wanneer we elkaar treffen…

        • zegt

          Wat? We kennen elkaar? Ik kan nooit meer naar een vriendin kijken zonder mezelf af te vragen of ze soms een reactie achterliet op deze post. Spannend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *